Η Λαγάνα ανέκαθεν ήταν το ψωμί που δεν έχει μέσα του καθόλου προζύμι, δηλαδή άζυμος άρτος, φτιαγμένος μόνο με αλεύρι και νερό, που παρέμενε έτσι λεπτό και καθισμένο, όπως και οι πιστοί που δεν έπρεπε να φουσκώνουν από έπαρση και αλαζονεία.
Ήταν ένα πρόχειρο ψωμί, που δεν χρειαζόταν προετοιμασία, έτσι ώστε να μπορούν οι πιστοί να ασχοληθούν με πιο πνευματικές αναζητήσεις, όπως ήταν η προσευχή.
Συμβόλιζε όμως και την καθαρότητα της ψυχής, αφού η ζύμωση ως διαδικασία αλλοίωνε την αρχική κατάσταση των συστατικών του ψωμιού, και για αυτό δεν επιτρεπόταν κατά την διάρκεια της νηστείας η χρήση ένζυμων ψωμιών.
Η Ιστορία της Λαγάνας διατρέχει όλη την διατροφική παράδοση από την Αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Ο Αριστοφάνης στις Εκκλησιάζουσες, ο Οράτιος σε κείμενα του την αναφέρουν.
Ο Αριστοφάνης στις “Εκκλησιάζουσες” λέει “Λαγάνα πέττεται”, ενώ ο Οράτιος στα κείμενά του, αναφέρει τη λαγάνα ως “Το γλύκισμα των φτωχών.
Επίσης τέτοιο ψωμί-άζυμο αναφέρεται στην Παλαιά Διαθήκη ως το ψωμί που έφτιαξαν οι Ισραηλίτες την νύχτα πριν την έξοδο από την Αίγυπτο.
Σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος οι Ισραηλίτες έτρωγαν άζυμο ψωμί για όλες τις μέρες του εβραϊκού Πάσχα όπως όριζε ο Μωσαϊκός νόμος, μέχρι που ο Ιησούς στο τελευταίο του Πάσχα ευλόγησε τον ένζυμο Αρτο.
Το έθιμο της Λαγάνας παρέμεινε αναλλοίωτο ανά τους αιώνες και συνηθίζεται να παρασκευάζεται με μεράκι , τραγανή και σουσαμένια και καταναλώνεται την Καθαρά Δευτέρα, την Πρώτη μέρα της Σαρακοστής.
Χρόνια πολλά με υγεία, αγάπη, ελπίδα και πίστη σε όλους.