Αναλύσεις για τους Μισθούς και την Απασχόληση

Το 2025, οι μισθοί παρουσίασαν μια αύξηση μόλις 2,37%, ποσοστό που είναι χαμηλότερο από τον επίσημο πληθωρισμό που ανήλθε στο 3% το 2024. Παράλληλα, η απασχόληση των γυναικών σημείωσε μια ελαφριά πτώση, ενώ η συνολική απασχόληση αυξήθηκε κατά 5,65%.

Ενώ η οικονομία αναπτύσσεται χάρη στο Ταμείο Ανάκαμψης και τις υπηρεσίες του τουρισμού, ο παραγόμενος πλούτος δεν διανέμεται ισομερώς. Οι μισθοί φαίνεται να έχουν κολλήσει σε επίπεδα (1.369 ευρώ μηνιαίως) κάτω από τα προ κρίσης επίπεδα (1.436 ευρώ). Αυτή η κατάσταση εντείνεται από τις αυξήσεις έως και 50% στις τιμές βασικών αγαθών σε σύγκριση με πριν από 15 χρόνια.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια αποτυπώνεται στις δημοσκοπήσεις και αντικατοπτρίζει την έλλειψη εμπιστοσύνης προς την κυβέρνηση, κυρίως ανάμεσα στα λαϊκά στρώματα. Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία του ΕΦΚΑ (Μάιος 2025), υπάρχει σημαντική διαφορά στις αποδοχές μεταξύ μικρών επιχειρήσεων και εκείνων με περισσότερους από δέκα εργαζόμενους. Τον περασμένο Μάιο οι υπάλληλοι των πολύ μικρών επιχειρήσεων λάμβαναν μόλις το 70,8% (1.032 ευρώ) των μισθών (1.457 ευρώ) των εργαζομένων σε μεγαλύτερες εταιρείες.

Η μεγάλη αυτή ανωμαλία οφείλεται στην έλλειψη κλαδικών Συλλογικών Συμβάσεων Εργασίας καθώς επίσης στον καθορισμό του κατώτατου μισθού από την κυβέρνηση μέσω κρατικής παρέμβασης. Έτσι οι αμοιβές αλλάζουν δραματικά ανάλογα με το μέγεθος της επιχείρησης: οι υπάλληλοι των πρώην ΔΕΚΟ διαφοροποιούνται σημαντικά από εκείνους που εργάζονται σε μικρές ή ατομικές επιχειρήσεις.

Πέρα όμως από αυτό το φαινόμενο υπάρχει κι ένα άλλο πρόβλημα: τα υψηλά ενοίκια δημιουργούν παγίδες χωρίς διέξοδο για τους εργαζόμενους που αναζητούν καλύτερες ευκαιρίες εργασίας με υψηλότερες αποδοχές.

Η Κατάσταση της Γυναικείας Απασχόλησης

Όσον αφορά τη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας —ένα κρίσιμο ζήτημα τόσο για τη στήριξη του οικογενειακού εισοδήματος όσο και για την επαγγελματική ολοκλήρωση— παρατηρείται μια συνεχής πτώση χωρίς κανένα κίνητρο να έχει θεσπιστεί τα τελευταία χρόνια. Οι αμοιβές τους περιορίζονται στο μόλις 88% εκείνων των ανδρών στους κοινώς απασχολούμενους τομέας.

Mια ενδιαφέρουσα διάσταση είναι ότι οι αμοιβές στον κατασκευαστικό τομέα είναι χαμηλές: μόλις στα 57,18 ευρώ ημερησίως συγκριτικά με τα 59,11 ευρώ στις κοινές επιχειρήσεις —χωρίς καθημερινή εργασία να συμπληρώνει τον μηνιαίο προϋπολογισμό (16,77 ημέρες εργασίας μηνιαίως στην οικοδομή έναντι 21,76 στις άλλες επιχειρήσεις).

Aκόμα κι αν φέτος σημειώθηκε αύξηση κατά περίπου 21% στους μισθούς στον κατασκευαστικό κλάδο συγκριτικά με πέρυσι —πιθανόν λόγω της παρουσίας ενός μεγάλου ποσοστού αλλοδαπών εργατών— υπάρχουν τρεις ακόμα παράγοντες που περιορίζουν τη διαθέσιμη αγοραστική δύναμη:

• Υψηλή άμεση φορολογία: Το αφορολόγητο όριο δεν έχει ενημερωθεί εδώ και δέκα χρόνια κι είναι χαμηλότερο σε σχέση με το επίπεδο του έτους 2010.
• Έμμεσοι φόροι:
• Pοιότητα εργασίας:

Aυτό συνδέεται άμεσα με αυτοματισμούς στη διαδικασία παραγωγής καθώς επίσης επενδύσεων στον συγκεκριμένο τομέα.
Σημαντικό είναι ότι σχεδόν το40 %των μισθωτών εργάζεται στο εμπόριο ή τις υπηρεσίες.
Για όλους αυτούς τους λόγους οι Έλληνες εργαζόμενοι βρίσκονται στη δεύτερη θέση ως προς τη φτώχεια στην Ευρώπη μετά τη Βουλγαρία σύμφωνα πάντα με δεδομένα σχετικά με διαθέσιμο εισόδημα.