«Με ψέματα και ανακρίβειες προσπαθεί να παρουσιάσει και αυτήν την Κυριακή μια εικονική πραγματικότητα», επισημαίνει ο Κώστας Τσουκαλάς σε δήλωσή του σχετικά με την ανάρτηση του πρωθυπουργού, προσθέτοντας ότι «δεν περιμέναμε την Καθαρά Δευτέρα για να καταλάβουμε πως η κυβέρνηση Μητσοτάκη πετάει μονίμως χαρταετό».
Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ-Κινήματος Αλλαγής τονίζει συγκεκριμένα ότι «ο Πρωθυπουργός καυχιέται πως δεν ξέχασε να κάνει ανάρτηση παρά το γεγονός ότι αύριο είναι Καθαρά Δευτέρα». Σχολιάζει επίσης ότι «θυμήθηκε πολλά να πει», αλλά «ξέχασε σκόπιμα» να απαντήσει «γιατί δεν διαγράφει από τη Νέα Δημοκρατία το κεντρικό “γαλάζιο” στέλεχος, που φέρεται να ελέγχεται για απόκρυψη περιουσίας ύψους 10 εκατομμυρίων ευρώ». Ρωτά μάλιστα: «Δεν τον θυμάται, όταν τον συνόδευε σε περιοδείες; Δεν τον θυμάται δίπλα στους Υπουργούς Αγροτικής Ανάπτυξης στην Κρήτη, όπου θριαμβολογούσε για τις επιδοτήσεις και για “όσα έσπειρε η Νέα Δημοκρατία, και τώρα θερίζουν”;»
Επιπλέον, του καταλογίζει ότι δεν βρήκε «ούτε μια λέξη για να σχολιάσει τις επικίνδυνες ακρότητες και γραφικότητες του Υπουργού Υγείας, που προσπαθεί να βουλιάξει στον βούρκο την πολιτική ζωή».
Τον κατηγορεί επίσης για «περίσσευμα θράσους», καθώς πανηγυρίζει ότι έλυσε το ζήτημα των δανειοληπτών σε ελβετικό φράγκο.Ωστόσο αποκλείει τη μεγάλη πλειοψηφία των ληξιπρόθεσμων δανειοληπτών από τη ρύθμιση αυτή. Σε όσους εντάσσονται στη ρύθμιση παρέχει μόλις 15% ελάφρυνση στην επιβάρυνση που προήλθε από την αλλαγή ισοτιμίας, ενώ οι τράπεζες και τα funds έχουν αποκομίσει αδιανόητα κέρδη εις βάρος τους.Ο κ. Τσουκαλάς σχολιάζει έτσι πως ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει γιατί είναι η μοναδική κυβέρνηση που έχει ρυθμίσει τα ζητήματα υπέρ των πιστωτών αντί υπέρ των δανειοληπτών.
Τέλος, ο εκπρόσωπος του ΠΑΣΟΚ υπογραμμίζει ότι ο κ. Μητσοτάκης θα πρέπει να θυμάται πως πριν έξι χρόνια δήλωνε στον ΟΗΕ πως “το αέριο είναι αγαθό του περασμένου αιώνα και χάνει την αξία του”. Αυτή η επιλογή όχι μόνο είχε ως αποτέλεσμα τη χαμένη ευκαιρία των 12 πολύτιμων χρόνων από τον μεγάλο διαγωνισμό του 2014 πάνω στον οποίο βασίζονται οι σημερινές συμβάσεις αλλά μεταμόρφωσε επίσης τη διαδικασία της πράσινης μετάβασης σε μια μπίζνα της εγχώριας ολιγαρχίας αποκλείοντας όρους προτεραιότητας σύνδεσης στο δίκτυο προς ενεργειακές κοινότητες παραγωγών, συνεταιρισμούς ή τοπικές αυτοδιοικήσεις λόγω καθυστέρησης στις επενδύσεις αποθήκευσης.