Σοβαρές Ανησυχίες για τις Συμβάσεις Τεχνικής Υποστήριξης

Η πρόσφατη αναφορά της “Εφημερίδας των Συντακτών” σχετικά με 24 συμβάσεις τεχνικής υποστήριξης και επικοινωνίας, συνολικού ύψους σχεδόν 200 εκατομμυρίων ευρώ, οι οποίες εγκρίθηκαν σε διάστημα μόλις τριών μηνών από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Νίκο Παπαθανάση, αποδεικνύει με σαφήνεια τα ευρήματα της έκθεσης Consultocracy που δημοσιεύθηκε από τους οργανισμούς Vouliwatch και Solomon. Αυτή η κατάσταση δείχνει ότι η κυβέρνηση έχει δημιουργήσει ένα σύστημα ‘συμβουλοκρατίας’ στη διαχείριση των δημόσιων πόρων.

«Την ίδια στιγμή που το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ αντιμετωπίζουν σοβαρές καθυστερήσεις και η χώρα κινδυνεύει να χάσει σημαντικούς ευρωπαϊκούς πόρους, φαίνεται ότι η κυβέρνηση επιλέγει να δώσει προτεραιότητα σε άλλες κατευθύνσεις: τη χρηματοδότηση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σε συμβάσεις ‘τεχνικής υποστήριξης’, ‘επικοινωνίας’ και ‘δημοσιότητας’», σημειώνει η Νέα Αριστερά. «Αξιοσημείωτο είναι ότι αυτές οι δαπάνες εγκρίνονται λίγους μήνες πριν την ολοκλήρωση της προγραμματικής περιόδου του Ταμείου Ανάκαμψης, γεγονός που εγείρει εύλογα ερωτήματα σχετικά με την σκοπιμότητα και την ανάγκη τους».

«Αυτό το δημοσίευμα δεν είναι μια μοναδική περίπτωση αλλά προστίθεται στα στοιχεία της έκθεσης Consultocracy, σύμφωνα με τα οποία οι δαπάνες για συμβουλευτικές υπηρεσίες στο ελληνικό Δημόσιο έχουν εκτιναχθεί από 3,4 εκατ. ευρώ το 2017 σε περίπου 600 εκατ.ευρώ ετησίως μέχρι το 2024-2025 – μια αύξηση που αγγίζει το 17.000%. Επιπλέον, το ποσοστό των συμβολαίων που ανατίθενται χωρίς διαγωνισμό φτάνει στο 62,4%, ενώ μόλις δέκα εταιρείες απορροφούν σχεδόν όλη την αξία αυτών».

Η Νέα Αριστερά έχει ήδη καταθέσει ερώτηση στη Βουλή σχετικά με την έλλειψη διαφάνειας στις απευθείας αναθέσεις καθώς και τη μεταφορά κρίσιμων αρμοδιοτήτων του κράτους σε ιδιωτικές εταιρείες. Αυτές οι πρακτικές δεν συνιστούν μόνο κακή διαχείριση δημόσιων πόρων αλλά συστηματικά αποδυναμώνουν τη Δημόσια Διοίκηση. Με αυτόν τον τρόπο βασικές λειτουργίες του κράτους παραχωρούνται σε εξωτερικούς συμβούλους ενώ παράλληλα δημιουργείται ένα σύστημα πολιτικής άσκησης όπου οι δημόσιες πολιτικές σχεδιάζονται από ιδιωτικούς φορείς.Ωστόσο, αυτό οδηγεί στην λήψη κρίσιμων αποφάσεων εκτός θεσμικού πλαισίου με περιορισμένη διαφάνεια και χωρίς ουσιαστική δημοκρατική λογοδοσία.»