Μια Σαφής Ματιά στις Σύγχρονες Νομικές Προκλήσεις

Ο συγγραφέας του παρακάτω κειμένου είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους νομικούς της χώρας, με έντονη παρουσία στα δημόσια ζητήματα και την επιχειρηματικότητα. Παράλληλα, παρακολουθεί με ενδιαφέρον τις πολιτικές εξελίξεις και τα περιστατικά που συμβαίνουν σε αυτό το πεδίο.

Ο συντάκτης χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο «Ουλπιανός», εμπνευσμένο από έναν από τους σπουδαίους νομικούς της αρχαίας Ρώμης και σημαντικό εισηγητή του Ιουστινιάνειου Κώδικα (Codex Justinianus).

Το Κείμενο του «Ουλπιανού»

«Συνεχίζοντας την ανάλυση των διαδικασιών (διαβάστε εδώ), που προήλθαν από τις τροποποιήσεις στους Ποινικούς Κώδικες (αναφερόμενοι στον νόμο Φλωρίδη για να είμαστε σαφείς), ερχόμαστε στην “Κερκόπορτα” που έχει ανοίξει για να μετατρέψει το πολιτικό σύστημα σε “γης μαδιάμ” εξαιτίας των αυθαιρεσιών της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Αρχικά, έχουμε τη νέα τάση της ηθικής αυτουργίας. Ξεκινώντας λοιπόν από τον “νόμο Φλωρίδη”, ο οποίος κατήργησε τα Δικαστικά Συμβούλια, οι εισαγγελείς έχουν πλέον τη δυνατότητα να παραπέμπουν πολίτες (και πολιτικούς) σε ποινικές δίκες χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν ότι υπάρχουν επαρκείς ενδείξεις ενοχής για κάποιο συγκεκριμένο αδίκημα.Έτσι βλέπουμε την κατηγορία της ηθικής αυτουργίας να ανθίζει ακόμα και όταν δεν υπάρχει ούτε αδίκημα ούτε αυτουργός.»

«Τα αποτελέσματα είναι γελοία: ποινικοποιούνται ακόμη και τηλεφωνικές επικοινωνίες βουλευτών ή γραπτές αιτήσεις. Ακόμη κι αν αυτές οι επικοινωνίες δεν οδηγούν σε παράνομες πράξεις, θεωρούνται ποινικά κολάσιμες σύμφωνα με την Ευρωπαία Εισαγγελέα. Πότε θα κριθεί αυτό το νομικό τερατούργημα; Όταν γίνει η δίκη όπως ορίζει ο “σπουδαίος νόμος Φλωρίδη”.»

«Έτσι έχουμε ένα θέατρο του παραλόγου: Ένας βουλευτής υποβάλλει αίτημα σε υπουργό, αυτό απορρίπτεται άρα δεν υπάρχει παράνομη πράξη και επομένως ούτε αδίκημα. Ωστόσο, ο βουλευτής συνεχίζει να κατηγορείται για ηθική αυτουργία! Το ερώτημα είναι: Ηθική αυτουργία πού; Ο νόμος απαιτεί ότι πρέπει πρώτα να διαπραχθεί ένα αδίκημα από τον αυτουργό ώστε στη συνέχεια να αποδειχθεί ότι ο ηθικός αυτουργός προκάλεσε αυτή την πράξη μέσω πίεσης ή επιρροής – στοιχεία που φαίνεται πως αγνοούνται πλήρως από τους ανεξέλεγκτους φορείς της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.»

«Φυσικά φαίνεται πως σκοπός δεν είναι τόσο η καταδίκη όσο η ίδια η δίκη – μια διαδικασία κατά την οποία οι πολιτικοί θα υποστούν σοβαρή φθορά στην εικόνα τους ανεξαρτήτως του τελικού αποτελέσματος στο δικαστήριο.»

Poinikopoiisi ton Vouleuton

Aυτό το σκηνικό προκαλεί ουσιαστικά μια ποινικοποίηση των καθημερινών δραστηριοτήτων των βουλευτών σήμερα λόγω ΟΠΕΚΕΠΕ αλλά αύριο μπορεί εύκολα να επηρεάσει οποιοδήποτε μέλος της αντιπολίτευσης.

Aυτό συμβαίνει με σκοπούς που φαίνεται πως στοχεύουν στη συρρίκνωση εκλογικής δύναμης κυβερνητικών κομμάτων.

Aλλά στο όνομα αυτού του «θανατηφόρου πλήγματος» διαπράττονται εγκλήματα τα οποία τιμωρούνται βάσει του ελληνικού Ποινικού Κώδικα.

Poiotita tis Dikaiosynis

Aλλά δυστυχώς λόγω λανθασμένων νομοθετικών επιλογών εκ μέρους του Υπουργείου Δικαιοσύνης αυτά τα εγκλήματα όχι μόνο δεν μπορούν κανενός είδους δίωξης αλλά οδηγούν ανθρώπους σε μακροχρόνιες δικαστικές περιπέτειες με ανύπαρκτες κατηγορίες.

Titlos kai euthynes

“Ποιος φταίει γι’ αυτή τη κατάσταση; Οι εισαγγελείς κάνουν απλά τη δουλειά τους.”