Η Ευρωπαϊκή Ένωση και το Μέλλον της: Ομιλία του Κυριάκου Πιερρακάκη

«Το ερώτημα είναι, θέλουμε να είμαστε η γενιά πολιτικών που θα απελευθερώσει το δυναμικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή όχι;», δήλωσε ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών και πρόεδρος Eurogroup Κυριάκος Πιερρακάκης κατά τη διάρκεια της ανοιχτής συνεδρίασης του Συμβουλίου των υπουργών της ΕΕ (ECOFIN) στις Βρυξέλλες.

Σημείωσε επίσης ότι «απαιτεί πολιτικό θάρρος για να επιτευχθεί ο οικονομικός μετασχηματισμός» και τόνισε την υποστήριξή του στην πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

«Πρέπει να ενισχύσουμε τις δυνατότητες της ESMA (Ευρωπαϊκής Αρχής Κινητών Αξιών και Αγορών)». Στην παρέμβασή του,ο κ. Πιερρακάκης ανέφερε: «Τα διλήμματα γύρω από την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων φαίνεται να επανέρχονται συνεχώς. Αν έπρεπε να το εκφράσω με απλά λόγια, το κύριο ερώτημα είναι: Θα παραμείνουμε στη θεωρία ή θα προχωρήσουμε σε δράσεις; Θα συνεχίσουμε να δηλώνουμε ότι συμφωνούμε με την Ένωση Αποταμιεύσεων και Επενδύσεων αλλά ταυτόχρονα θα προβάλλουμε τις εθνικές μας ανησυχίες – το “ναι μεν αλλά” – ή θα προχωρήσουμε στην υλοποίηση;

Δύο ιστορίες έρχονται στο μυαλό μου καθώς συζητάμε αυτά τα θέματα, καθώς έχουν κοινά στοιχεία είτε αναφερόμαστε στη διασυνοριακή τραπεζική ενοποίηση είτε στο ψηφιακό ευρώ είτε στα χαρακτηριστικά της Ένωσης Κεφαλαιαγορών.

Θα επιστρέψω σε αυτές τις ιστορίες στο τέλος της ομιλίας μου, αλλά πρώτα ας εξετάσουμε τα τεχνικά ζητήματα.Υποστηρίζουμε την πρόταση που έχει καταθέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Είναι απαραίτητο να ενισχύσουμε τις δυνατότητες της ESMA (Ευρωπαϊκής Αρχής Κινητών Αξιών και Αγορών), διότι δεν μπορούμε να επαναλαμβάνουμε τις ίδιες διαδικασίες 27 φορές. Όσο οι τεχνολογικές εξελίξεις επιταχύνονται, αυτό καθίσταται ολοένα πιο δύσκολο.

Μπορούμε άραγε να διατηρήσουμε κάποιες δυνατότητες σε εθνικό επίπεδο; Ναι, μπορούμε! Το έχουμε ήδη αποδείξει μέσω του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού που λειτουργεί υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας. Αυτό αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα για μας. Στο παρελθόν έχουμε εφαρμόσει κεντρική εποπτεία συνδυασμένη με αποκεντρωμένη εφαρμογή των κανόνων. Η εποπτεία μπορεί συνολικά να διαφοροποιείται ανάλογα με τις λειτουργικές ανάγκες κάθε περίστασης.

Υπάρχουν αντικειμενικά κριτήρια που μπορούν να καθοδηγήσουν αυτή τη διαδικασία: η διασυνοριακή δραστηριότητα, η σημασία για την αγορά καθώς επίσης η ανάγκη εξασφάλισης ίσων όρων ανταγωνισμού.

Tώρα ας περάσω στις δύο ιστορίες για ολοκληρώσω τη σκέψη μου:

• Η πρώτη αφορά την κατάργηση των Corn Laws το 1846:

(Αναφορά στην Ιρλανδία). Παρόλο που το Ηνωμένο Βασίλειο δεν συμμετέχει πλέον ενεργά στη συζήτηση αυτή, αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα όπου επέλεξε τη συστημική αποδοτικότητα εις βάρος των εθνικών προστατευτικών μέτρων – ένα θέμα επίκαιρο παγκοσμίως σήμερα.

• Η δεύτερη ιστορία σχετίζεται με τους Περσικούς Πολέμους:

Kατά τη διάρκεια αυτής περιόδου όταν οι Δελφοί ανακοίνωσαν ότι τα “ξύλινα τείχη” θα σώσουν την πόλη από τους εισβολείς κάποιοι θεώρησαν πως έπρεπε κυριολεκτικά ν’ αναγερθούν τείχη γύρω από την Αθήνα ενώ άλλοι όπως ο Θεμιστοκλής αντιλήφθηκαν πως αυτά ήταν πλοία – γεγονός που κατέληξε στη νίκη στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας.

Tο δίδαγμα είναι σαφές:

• Aνοίγεσαι ή περιορίζεσαι;
• Eπιλέγεις τον δρόμο προς τον εκδημοκρατισμό ή όχι;

Kλείνοντας αυτές οι συζητήσεις έχουν περισσότερο φιλοσοφικό χαρακτήρα παρά τεχνικό περιεχόμενο.
Θέλουμε πραγματικά εμείς ως πολιτική γενιά απλά ν’ αναπαράγουμε τα ίδια πράγματα ξανά κι ξανά ή επιθυμούμε ν’ απελευθερώσουμε αυτό το δυναμικό αυτήςτης Ένωσης;
Πιστεύω πως η ερώτηση είναι ρητορική!