Η σχεδιαζόμενη κατάργηση του επιδόματος ανεργίας,εκτός από μια προσωρινή εξαίρεση δύο μηνών που θα παρέχεται,εγείρει ερωτήματα σχετικά με το αν πρόκειται για προεκλογικό λάθος ή αν κρύβει μια «κρυφή ατζέντα» για το μέλλον.
Αρχικά, η «προσωπική άποψη» του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη έχει βρει υποστήριξη από τον αντιπρόεδρο της ΝΔ και υπουργό Υγείας Α. Γεωργιάδη καθώς και από τον βουλευτή Μάκη Βορίδη.
Ο συντονισμός αυτών των σημαντικών στελεχών της δεξιάς δεν μπορεί να αγνοηθεί. Εάν δεν πρόκειται για κάποια «κρυφή ατζέντα», τότε σίγουρα αποκαλύπτει «ανομολόγητους πόθους» που δεν είχαν την ευκαιρία να υλοποιηθούν κατά τα πρώτα 7 χρόνια διακυβέρνησης…
Η κατάργηση του επιδόματος ανεργίας εντάσσεται σε μια κοντόφθαλμη νεοφιλελεύθερη προσέγγιση που στοχεύει στη μείωση του συνολικού εργατικού κόστους, τύπου Βαλκανίων.
Αυτή η κίνηση είναι κρίσιμη για τις εγχώριες επιχειρήσεις, καθώς οι εταιρείες στη χώρα μας παραμένουν πίσω σε τεχνολογικό εξοπλισμό και το κράτος αναζητά συνεχώς φορολογικά έσοδα. Επιπλέον, οι επιχειρήσεις εξακολουθούν να αναζητούν αποφοίτους Λυκείου και πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για να καλύψουν θέσεις εργασίας (μόλις το 14% των διαθέσιμων θέσεων μέσω ΔΥΠΑ/ΟΑΕΔ αφορά πτυχιούχους σύμφωνα με τα στοιχεία Ιουλίου 2026).
Στέγη
Στο πλαίσιο της μείωσης των ασφαλιστικών εισφορών (μη μισθολογικό κόστος), έχουν επηρεαστεί και οι εισφορές υπέρ Εργατικής Κατοικίας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη επαρκών πόρων για δημόσιες παρεμβάσεις στην αντιμετώπιση της στεγαστικής κρίσης (αγορά οικοπέδων, ανέγερση κοινωνικών κατοικιών, επιδοτήσεις δανείων κ.λπ.).
Η προτεινόμενη διακοπή του επιδόματος ανεργίας από τη ΝΔ στοχεύει αφενός στη μείωση των εργοδοτικών εισφορών (καθώς η μη χορήγηση επιδόματος σημαίνει λιγότερες μη ανταποδοτικές εισφορές) και αφετέρου στην ταχύτερη επανένταξη των ανέργων στην αγορά εργασίας μέσω οποιασδήποτε ετεροαπασχόλησης. Χωρίς κανένα επίδομα από τη ΔΥΠΑ/ΟΑΕΔ, οι άνεργοι δεν έχουν περιθώριο χρόνου να αναζητήσουν καλύτερες θέσεις εργασίας με δικαιώματα…
Εάν ο φανερός στόχος της κυβέρνησης είναι η υπερφορολόγηση μισθών χωρίς καμία συζήτηση περί μειώσεων στο φορολογικό/μη μισθολογικό κόστος μέσω τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας (σ.σ.: φόρος 20% σε κάθε αύξηση επί του βασικού καθαρού μισθού των 770 ευρώ), τότε ο στόχος μιας «κρυφής ατζέντας» είναι η συνολική μείωση κόστους (κατάργηση εισφορών όπως αυτές που σχετίζονται με τη στεγαστική πολιτική) και συμπιέσεως μισθών μέσω βιαστικής επιστροφής ανέργων στην αγορά εργασίας.
Aντί λοιπόν η κυβέρνηση να εφαρμόσει νόμο που προβλέπει υψηλό επίδομα ανεργίας τους πρώτους μήνες προσαρμογής (έως 80% επί του τελευταίου μισθού), φαίνεται ότι προωθείται μια αποκοπή από κάθε κοινωνική προστασία.
Ήδη άλλες επιλογές όπως η εργασία συνταξιούχων χωρίς ποινές στη σύνταξη ή οι εξαντλητικές ώρες εργασίες χωρίς υπερωριακή πληρωμή έχουν οδηγήσει σε συγκράτηση αμοιβών. Αυτό καθιστά την ακρίβεια έναν πραγματικό εφιάλτη για τις ελληνικές οικογένειες.
Eνώ ο βασικός μισθός έχει αυξηθεί περίπου κατά 28% τα τελευταία χρόνια παρά τον πληθωρισμό τροφίμων στο 40%, ο μέσος μισθός παρουσίασε μικρή πτώση κατά 0,1% το 2025 συγκριτικά με το προηγούμενο έτος σύμφωνα με στοιχεία Δημοσιονομικού Συμβουλίου (το οποίο θα μπορεί πλέον να αξιολογεί οικονομικές προτάσεις κομματικών προγραμμάτων). Ωστόσο, θα ήταν πιο χρήσιμο αυτός ο οργανισμός να καταγράφει τις συνέπειες κυβερνητικών πολιτικών σχετικά με διαθέσιμο εισόδημα (με βάση την ακρίβεια), τους φόρους κλπ.