Η Εισφορά Αλληλεγγύης αποτέλεσε ένα μέσο που χρησιμοποιήθηκε κατά τη διάρκεια των μνημονίων για να επιβληθεί στους πολίτες διπλή φορολογία.
Συγκεκριμένα,εκτός από τον κανονικό φορολογικό συντελεστή,όσοι είχαν εισόδημα υποχρεώνονταν να καταβάλλουν και μια δεύτερη εισφορά,είτε ως εργαζόμενοι και συνταξιούχοι είτε ως ελεύθεροι επαγγελματίες (μέσω του τέλους επιτηδεύματος).
Αυτή η προφανής αδικία έχει μειωθεί μεν, αλλά εξακολουθούν να υπάρχουν δύο σοβαρές αδικίες οκτώ χρόνια μετά την υποτιθέμενη έξοδο από τα μνημόνια: η Εισφορά Αλληλεγγύης Συνταξιούχων (ΕΑΣ) και η απουσία τιμαριθμοποίησης της φορολογικής κλίμακας.
Εξαιτίας της μη τιμαριθμοποίησης, οι πολίτες πληρώνουν περισσότερους φόρους σε σχέση με τις ονομαστικές αυξήσεις των εισοδημάτων τους. Αν ο πληθωρισμός είναι 3,8% ενώ το εισόδημα αυξάνεται κατά 3%, τότε οι πολίτες χάνουν πραγματικό διαθέσιμο εισόδημα (στην ουσία έχουν λιγότερα χρήματα για τις ίδιες αγορές) και παράλληλα καταβάλλουν υψηλότερους φόρους. Η αναπροσαρμογή του εισοδήματος τους μεταφέρει σε ανώτερη κλίμακα φόρου, οδηγώντας έτσι σε μεγαλύτερες φορολογικές υποχρεώσεις.
Ιδιαίτερα έντονα είναι τα προβλήματα που προκαλεί η ΕΑΣ στους συνταξιούχους οι οποίοι πληρώνουν αυτό τον δεύτερο φόρο ενώ ήδη καταβάλλουν τον κανονικό φόρο –και μάλιστα επί «φουσκωμένων» αποδοχών λόγω της μη αναπροσαρμογής των κλιμάκων– και λαμβάνουν σταθερά μικρότερες αυξήσεις από αυτές του πληθωρισμού.
Συγκεκριμένα, κάθε συνταξιούχος με συνολικό ποσό κύριων συντάξεων άνω των 1.468 ευρώ και επικουρική σύνταξη πάνω από 300 ευρώ υπόκειται σε αυτή τη δεύτερη φορεία.
Με την εφαρμογή της ΕΑΣ το ελληνικό κράτος έχει παραβιάσει κάθε έννοια δικαιοσύνης και αναλογικότητας στα (φορολογικά) βάρη που καλούνται να σηκώσουν οι πολίτες!
1. Τα βάρη που βαρύνουν τους πολίτες θα πρέπει να διαχωρίζονται μία φορά. Όχι δύο ή τρεις φορές. Ακόμη κι αν πρόκειται για έκτακτη φορολογία επί υπερκερδών επιχειρήσεων (π.χ., διυλιστήρια), αυτή είναι άδικη καθώς ανατρέπει επιχειρησιακούς σχεδιασμούς. Η πολιτεία έχει καθήκον να παρεμβαίνει ώστε να εξομαλύνει τις αγορές, αποτρέποντας τα μονοπώλια και περιορίζοντας την απληστία πριν δημιουργηθούν υπερκέρδη. Οι σαφείς κανόνες είναι ο καλύτερος τρόπος για να δείξει στους πολίτες ότι οι κανόνες αυτοί παραμένουν σταθεροί κι ότι η οικονομική ζωή μπορεί να προβλέπεται.
2.Είναι απαράδεκτο κάθε χρόνο μέσω της ΕΑΣ να συγκεντρώνονται περισσότερα από 720 εκατ.ευρώ, ενώ στη συνέχεια έρχεται η κανονική εφορία για το δικό της μερίδιο… Η διπλή αυτή φολοποίηση που επαναλαμβάνεται ετησίως είναι τουλάχιστον απαράδεκτη. Αν η πολιτεία θεωρούσε αυτό δίκαιο ειδικά για τους συνταξιούχους θα μπορούσε απλά να εφαρμόσει διαφορετικούς-υψηλότερους-φορείς πιο ληστρικούς αντί αυτού του συστήματος διπλής φολοποίησης.
3. Από την ΕΑΣ το κράτος συγκεντρώνει 720 εκατ. ευρώ ετησίως, ενώ το κόστος των συνολικών αυξήσεων προς όλους τους συνταξιούχους φτάνει τα 475 εκατ. ευρώ συνολικά για το έτος 2026 . Τα έσοδα αυτά δεν προσμετρώνται στα συνολικά δημόσια έσοδα (δεν έχουν δημοσιονομικό αποτύπωμά), αλλά μόνο στο πλεόνασμα «γενικής κυβέρνησης». Μάλιστα αυτά τα χρήματα φυλάσσονται σε ειδικό λογαριασμό στην Τράπεζα Ελλάδος χωρίς ενημέρωση σχετικά με το ποσό αυτού του «κουμπαρά». Υπολογίζεται ότι ξεπερνούν τα 22 δισεκατομμύρια ευρώ κι υπάρχουν πληροφορίες πως μέρος αυτών χρησιμοποιήθηκε για πρόωρες αποπληρωμές χαμηλότοκων δανείων του πρώτου μνημονίου εν μέσω αύξησης διεθνών επιτοκίων (της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας κλπ.). Για την αντικατάσταση αυτών των δανείων όταν βγαίνει στις αγορές η χώρα πληρώνει επιτόκια άνω του 3,5%…
4. Οι φορολογικοί συντελεστές δεν αντανακλούν καθόλου την προοδευτικότητα. Δεν εφαρμόζονται δηλαδή μόνο στο ποσό που ξεπερνά ένα όριο· οποιοσδήποτε συνταξιούχος υπερβεί αυτό το όριο καταβάλλει φόρος επί όλου του ποσού χωρίς διαφορισμούς όπως συμβαίνει στον υπόλοιπο ανεπτυγμένο κόσμο όπου ισχύει αρχή αναλογίας σύμφωνα με τις κλίμακες φόρου . Έτσι ένας συνταξιούχος με σύνταξη μόλις κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο δεν πληρώνει τίποτα , ενώ άλλος συναδέλφος του λίγο πάνω από αυτό θα πρέπει μηνιαίως περίπου €45 ή €543 ετησίως , λαμβάνοντας τελικά ίδιες αποδοχές όπως εκείνος που εργάστηκε λιγότερα χρόνια!
5. Συμπερασματικά, η ΕΑΣ λειτουργεί επίσης τιμωρητικά προς το ασφαλιστικό σύστημα: Όποιος εργάζεται περισσότερο χρόνο ή ασφαλίζεται περισσότερο αντιμετωπίσει ποινές: α/ υφίστανται διπλή φολοποίηση β/ ωθείται στην επιλογή μη εργασίας ή στη μη διεκδίκηση υψηλών αποδοχών…