Με την επικείμενη λήξη της λειτουργίας της κλινικής που διατηρούσε παράνομη ογκολογική μονάδα στη Θεσσαλονίκη, οι 45 ασθενείς, πολλοί από τους οποίους βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο, και οι οικογένειές τους αναζητούν απεγνωσμένα εναλλακτικές για τη μεταφορά τους, καθώς τα νοσοκομεία δεν είναι σε θέση να τους υποδεχτούν.
Αυτή η κατάσταση αναδεικνύει τα διαρκή προβλήματα του ΕΣΥ στην παρηγορική φροντίδα στη χώρα μας.
Οι ασθενείς αυτοί προέρχονται από διάφορες ηλικιακές ομάδες και πάσχουν από σοβαρές, ανίατες και μη αναστρέψιμες παθήσεις. Η κύρια ανάγκη τους είναι η ανακούφιση από τον πόνο, η φροντίδα και η διατήρηση της αξιοπρέπειάς τους όσο χρόνο έχουν μπροστά τους. Το γεγονός ότι στην Ελλάδα υπάρχει μόνο ένας ξενώνας (hospice) για την παρηγορική φροντίδα οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι ιδιωτικές κλινικές αποτελούν τη μοναδική επιλογή, με όλες τις συνέπειες που αυτό συνεπάγεται.
Mόλις ένας στους 100.000 λαμβάνει παρηγορική φροντίδα
Τα στοιχεία που παρουσίασε στο TessPost.gr, η πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρίας Θεραπείας Πόνου και Παρηγορικής Φροντίδας (ΠΑΡΗΣΥΑ), Aθηνά Βαδαλούκα, αποτυπώνουν την κατάσταση εκατοντάδων χιλιάδων ασθενών που παραμένουν χωρίς κατάλληλη φροντίδα. «Παγκοσμίως, 73 εκατομμύρια άνθρωποι χρειάζονται παρηγορική φροντίδα και μόλις το 14% αυτών την λαμβάνει. Δυστυχώς στη χώρα μας τα ποσοστά είναι πολύ χειρότερα: μόλις ένας ασθενής στους 100.000 έχει πρόσβαση σε αυτήν», επισημαίνει.
Bρίσκονται στοιβαγμένοι σε ράντζα στα νοσοκομεία… χωρίς να γίνονται δεκτοί
Sύμφωνα με τον πρόεδρο της Ελληνικής Αντικαρκινικής Εταιρείας, Eυάγγελο Φιλόπουλο, η περίθαλψη των ασθενών τελικού σταδίου στην Ελλάδα συνιστά μια «μαύρη τρύπα του ΕΣΥ», με αποτέλεσμα οι ασθενείς να στοιβάζονται στις κλινικές χωρίς επαρκή φροντίδα. «Η κατάσταση στα νοσοκομεία είναι χαοτική: άνθρωποι ξαπλωμένοι σε ράντζα ενώ δεν γίνονται δεκτοί για νοσηλεία. Είναι αδικία ένα ενεργό νοσοκομείο να δέχεται έναν ασθενή χωρίς θεραπευτική προοπτική γιατί έτσι στερεί τη θέση από κάποιον άλλον που μπορεί να θεραπευτεί»,δηλώνει ο ίδιος στο TessPost.gr.
Aναφερόμενη στις ελλείψεις στη νομοθεσία σχετικά με την παρηγορητική φροντίδα, η κα Bαdaλούκα σημειώνει ότι αυτό αποτελεί μία εκ των βασικών διεκδικήσεων της ΠΑΡΗΣΥΑ από το έτος ίδρυσής της το 1997. «Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμη θεσπισμένη νομοθεσία στον τομέα αυτό. Υπάρχουν 57 Κέντρα Πόνου και Παρηγορητικής Φροντίδας στα δημόσια νοσοκομεία καθώς επίσης ένα hospice υπό την εκκλησία της Μεσογαίας στην Αθήνα με μόλις εννέα κρεβάτια διαθέσιμα. Νέοι νόμοι ψηφίζονται αλλά δεν εφαρμόζονται ποτέ σωστά», εξηγεί.
The provision of palliative care is multifaceted and requires a team of professionals and specialists according to the president of PARYSIA: “First and foremost is pain management so that patients do not suffer in their daily lives; secondly psychological support is essential due to the fear of death; the church also plays a role because of spiritual needs; palliative care shoudl be provided by a specialized team that includes doctors, nurses, psychologists social workers physiotherapists priests and volunteers.”
Tο βάρος στους συγγενείς και η αίσθηση εγκατάλειψης
The lack of public structures for palliative care places the burden on patients themselves who feel abandoned as well as on their families who either take on the caregiver role or seek private clinics where there is still no adequate specialization in palliative care according to Ms Vadalouka’s statements: “There is even a law from 2005 stating that patients are entitled to support from doctors providing palliative care until they pass away but unfortunately no one knows about it or how to claim it.” If you abandon a patient in fear of death they have an uphill battle ahead,” she adds while emphasizing that her association conducts training seminars for caregivers so they can learn how best to assist these individuals at home as this cannot be solely provided by us alone.” In our country there has been no specialization in algology nor in palliative care despite requests made over three decades by both PARYSIA and the Algology Society,” she concludes.