Οι συγγενείς των θυμάτων συγκεντρώθηκαν και πάλι στην πλατεία Β. Κοροπούλη για να τιμήσουν τα αγαπημένα τους πρόσωπα, συμμετέχοντας στις εκδηλώσεις που διοργανώνει ο Δήμος Μάνδρας–Ειδυλλίας σε συνεργασία με τον Σύλλογο Συγγενών Θανόντων και Πληγέντων Μάνδρας 2017.
Η πρωτοβουλία μαθητών από τα τοπικά σχολεία να αφήσουν ζωγραφιές στο μνημείο της πλατείας προκάλεσε έντονα συναισθήματα. Οι δημιουργίες αυτές αποτυπώνουν την αντίληψή τους για το γεγονός,στέλνοντας παράλληλα μηνύματα ελπίδας για το μέλλον,όπως η φράση «η βροχή μερικές φορές δεν είναι αστείο».
«Το νερό ήταν τόσο ισχυρό που κατέρρευσε τα πάντα»
Ο Μιχάλης Μάινας, ο οποίος έχασε την πεθερά του εκείνη τη μέρα, συγκινήθηκε από τις ζωγραφιές των παιδιών. Προσπάθησε να επαναφέρει τις εικόνες που είχε αναποδογυρίσει ο άνεμος, στερεώνοντάς τες με λίγα χαλίκια. Θεωρεί ότι αυτή η ενέργεια είναι πολύ σημαντική για τα παιδιά: «Για να θυμούνται τι συνέβη και ώστε να μην ξεχάσουμε». Αν ξεχαστεί αυτό το γεγονός, πρόσθεσε, «θα ξανασυμβεί σίγουρα».
Αφηγούμενος τις εμπειρίες του εκείνης της ημέρας στο Orange Press Agency μπροστά από το μνημείο και λίγο πριν συμμετάσχει στην πορεία μνήμης κατά μήκος του ρέματος και της καταστροφής, θυμάται κυρίως τη δύναμη του νερού.
«Αυτό που ζήσαμε ήταν ότι όταν ήρθε το νερό ήταν τόσο ισχυρό που κατέρρευσε τα πάντα γύρω μας. Γκρέμισε έναν τοίχο ύψους τριάντα μέτρων». Στο σπίτι όπου διέμεναν βρισκόταν επίσης η μητέρα της συζύγου του – μια ηλικιωμένη γυναίκα που δεν πρόλαβε καν να αντιδράσει. Είναι χαρακτηριστικό ότι ανάμεσα στα θύματα υπήρχαν πολλοί νέοι άνθρωποι ενώ θα μπορούσε κι ο ίδιος να έχει την ίδια τύχη.
«Η γυναίκα μου ανέβηκε στα ντουλάπια της κουζίνας για προστασία ενώ εγώ ήμουν έξω στην αυλή. Βγήκα στις 7:15 και ξαφνικά ήρθε το νερό και μας πήρε τέσσερα αυτοκίνητα. Εμένα με πέταξε δεκαπέντε μέτρα μακριά», περιγράφει.
«Ευτυχώς οι γιοί μου κατάφεραν να βγουν από τον πρώτο όροφο και μου πέταξαν ένα σκοινί για βοήθεια καθώς υπέστην υποθερμία» προσθέτει.
Η αγωνία ήταν μεγάλη καθώς η κόρη του ήταν έγκυος κι εξαιτίας της αναστάτωσης γέννησε την ίδια ημέρα. «Ευτυχώς ήταν στον μήνα της εγκυμοσύνης κι ευτυχώς δεν είχε κατέβει στον πρώτο όροφο όπου μέναμε εμείς», λέει.
«Εγώ εκείνη τη στιγμή έφευγα για δουλειά».
«Καμία δικαιοσύνη από τα δικαστήρια»
Aκόμα κι αν οι απώλειες ανθρώπων είναι πολλές καθώς επίσης οι καταστροφές μεγάλες,ο κ. Μάινας αισθάνεται πως δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη σχετικά με όσα συνέβησαν τότε: «Περάσαμε μέσα από διαδικασίες στα δικαστήρια αλλά μέχρι στιγμής αποτέλεσμα μηδέν».
Eπιθυμώντας να διευκρινήσει κάποια πράγματα λόγω φημών γύρω από αυτό θέμα σημειώνει πως δεν έχει λάβει ούτε ένα ευρώ ως αποζημίωση: «Λένε ότι έχουμε πάρει χρήματα αλλά σας διαβεβαιώνω πως εγώ προσωπικά δεν έχω λάβει ούτε ένα ευρώ σε σχέση με αποζημιώσεις». Υπογραμμίζει πως η δικαιοσύνη απουσιάζει: «Το λέω παντού κάθε φορά που μπορώ γιατί υπάρχει ένα διεφθαρμένο σύστημα εδώ και χρόνια», επισημαίνει.
Mόνο δρόμο θεωρεί τη διατήρηση της μνήμης μέσω αυτού του μνημείου αλλά και των επισκέψεων των νέων ανθρώπων σε αυτόν τον τόπο ιστορίας.
Θεωρεί εξίσου σημαντικό οι κοινωνίες να θυμόμαστε την ιστορία τους: «Όταν ήμουνα νέος συμμετείχαμε σε διαδηλώσεις αλλά τώρα βλέπω αδιαφορία στη νέα γενιά», καταλήγει.