Με κύριο στόχο την αναμόρφωση του παραγωγικού μοντέλου της χώρας και την αξιοποίηση των ανεκμετάλλευτων εθνικών πόρων, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς παρουσίασε τις προτάσεις του για τη «νέα δομή της ελληνικής οικονομίας» κατά τη διάρκεια ομιλίας του σε εκδήλωση της «Ναυτεμπορικής».
Εξέφρασε τις επιφυλάξεις του σχετικά με διάφορες πτυχές της οικονομικής πολιτικής, εστιάζοντας στην υπερχρέωση, την περιορισμένη χρηματοδότηση προς τις επιχειρήσεις, το υψηλό ενεργειακό κόστος, την κρίση στέγασης και τη μείωση της πρωτογενούς παραγωγής.
Ο κ. Σαμαράς τόνισε ότι η οικονομική πολιτική δεν μπορεί να περιορίζεται στη διαχείριση των υφιστάμενων δεδομένων όπως το ΑΕΠ, ο πληθωρισμός ή τα δημόσια χρέη. Αντίθετα, πρέπει να επικεντρωθεί στην απελευθέρωση των παραγωγικών δυνατοτήτων που διαθέτει η χώρα.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά,η Ελλάδα έχει σημαντικούς πόρους και ανθρώπινο δυναμικό που παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτοι. «Διαθέτουμε αποθέματα πλούτου που δεν παράγουν εισόδημα. Περιουσίες που μένουν ανενεργές. Επιχειρήσεις που αδυνατούν να αναπτυχθούν», σημείωσε τονίζοντας ότι είναι απαραίτητη η μετάβαση «από τη διαχείριση των οικονομικών ροών στην απελευθέρωση των παραγωγικών αποθεμάτων».
Aναφέρθηκε στο ανθρώπινο δυναμικό ως ένα από τα πιο κρίσιμα αποθέματα, υποστηρίζοντας ότι πολλοί πολίτες βρίσκονται εγκλωβισμένοι σε υπερβολικά χρέη προς την Εφορία και τα ασφαλιστικά ταμεία. Σύμφωνα με στοιχεία που παρέθεσε, περίπου 1,66 εκατομμύρια ΑΦΜ ήταν στο τέλος του 2025 υπό καθεστώς αναγκαστικής είσπραξης ενώ οι ληξιπρόθεσμες οφειλές προς την ΑΑΔΕ ξεπερνούσαν τα 114 δισεκατομμύρια ευρώ και προς τον ΕΦΚΑ έφταναν τα 52 δισεκατομμύρια ευρώ.
Πρότεινε μια δραστική αναδιάρθρωση αυτών των χρεών με περιορισμό στις υπερβολικές προσαυξήσεις και τόκους καθώς επίσης ουσιαστικό «κούρεμα», ώστε οι οφειλές να γίνουν βιώσιμες. Εκτίμησε μάλιστα ότι από αυτά τα 114 δισεκατομμύρια ευρώ θα μπορούσαν να επιστραφούν περίπου 35 δισεκατομμύρια μέσα σε μια δεκαετία στα δημόσια έσοδα προσφέροντας γύρω στα 3,5 δισεκατομμύρια ετησίως στα κρατικά ταμεία. «Δεν πρόκειται για επιβράβευση όσων δεν πληρώνουν αλλά για αποκατάσταση της δυνατότητας τους να γίνουν συνεπείς», υπογράμμισε.
Aναφερόμενος στα «κόκκινα» δάνεια και την ιδιωτική περιουσία τόνισε πως ακίνητα και επιχειρήσεις παραμένουν δεσμευμένα λόγω χρεών που δεν μπορούν πλέον να εξυπηρετηθούν υπό τις παρούσες συνθήκες.
Pρότεινε μια πιο ει ει βάθος αναδιάρθρωση αυτών των μη βιώσιμων χρεών καθώς επίσης διαγραφή συσσωρευμένων επιβαρύνσεων με μακροχρόνια αποπληρωμή υπό λογικά επιτόκια ώστε έτσι να απελευθερωθεί κεφάλαιο στην πραγματική οικονομία. Άσκησε κριτική στη λειτουργία του τραπεζικού συστήματος σημειώνοντας πως οι φορολογούμενοι οι οποίοι στήριξαν τις τράπεζες εξακολουθούν ν’ αντιμετωπίζουν δυσκολίες πρόσβασης στη χρηματοδότηση.
Aναφορικά με τις τράπεζες πρότεινε τη δημιουργία ενός Ταμείου Παραγωγικής Χρηματοδότησης όπου θα κατευθύνονται μέσω ειδικού θεσμικού μηχανισμού ποσά από τον αναβαλλόμενο φόρο πριν από οποιαδήποτε καταβολή μερισμάτων στους επενδυτές τους. Το Ταμείο αυτό θα χρηματοδοτεί μικρομεσαίες επιχειρήσεις καθώς επίσης αγροτικές εκμεταλλεύσεις δίνοντας προτεραιότητα στις εταιρείες εκείνες που έχουν δυνατότητα παραγωγής προϊόντων εξαγωγής ή δημιουργίας θέσεων εργασίας.
Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά η τραπεζική χρηματοδότηση στον ιδιωτικό τομέα παραμένει χαμηλότερη από τον μέσο όρο στην Ευρώπη ενώ μόνο ένα μικρό ποσοστό κατευθύνεται στις μικρές επιχειρήσεις.
Mια ιδιαίτερη μνεία έκανε στη στεγαστική κρίση συνδέοντάς την άμεσα με εκατοντάδες χιλιάδες κλειστά ή ανεκμετάλλευτα σπίτια.
Αντί λοιπόν για συνεχή επέκταση οικοδομών πρότεινε φορολογικά κίνητρα ώστε αυτά τα ακίνητα ν’ επανέλθουν στην αγορά μέσω απλοποίησης διαδικασιών αλλά κι αντιμετώπισης θεσμικών εμποδίων.
«Είναι πιο γρήγορος κι αποτελεσματικός τρόπος αξιοποίησης ενός υπάρχοντος αποθέματος κατοικιών παρά συνεχώς προσπαθώντας ν’ καλύψουμε το έλλειμμα στέγασης μέσω νέας οικοδομής», δήλωσε.
Συνδύασε μάλιστα αυτήν τη λύση στο στεγαστικό ζήτημα μαζί με το δημογραφικό προβληματισμό λέγοντας πως είναι απαραίτητη η εξασφάλιση προσιτής κατοικίας ώστε νέα ζευγάρια ν’ αποκτούν οικογένεια χωρίς εμπόδια.
Sτην πρωτογενή παραγωγή εντόπισε ακόμα ένα σημαντικό ανεξερεύνητο πεδίο ανάπτυξης κάνοντας λόγο για υποχώρηση αγροτικών δραστηριοτήτων καθώς επίσης κατακερματισμένες εκτάσεις γεμάτες ηλικιωμένο πληθυσμό στον αγροτικό τομέα λέγονταν χαρακτηριστικά πως “η περιφέρεια πεθαίνει”.
Tόνισε πως οι επιδοτήσεις δεν αρκούν για τους αγρότες ζητώντας μεγαλύτερες ανταγωνιστικές μονάδες συνεργασίας μεταξύ τους χρησιμοποιώντας σύγχρονους εξοπλισμούς συμβολαιακή γεωργία κι άλλες πρακτικές μειώνοντας έτσι ενεργειακά κόστη.
Ωστόσο παρέθεσε ως παράδειγμα επενδυτικών σχεδίων άλλων χωρών όπως Γαλλία όπου συνολικά ύψους περίπου €8 δις έχουν γίνει στον αγροδιατροφικό τομέα δείχνοντας μας πόσο σημαντικός είναι αυτός ο στρατηγικός πυλώνας ανάπτυξης αντί μιας συνεχούς ανάγκης επιδότησης.»
