Ακρίβεια και Αγορά: Μια Δυσάρεστη Πραγματικότητα

Η ανεξέλεγκτη αύξηση των τιμών δεν αρκεί μόνο να εξαντλεί το περιορισμένο εισόδημα των πολιτών, αλλά συνοδεύεται και από την πρακτική της αγοράς που εφαρμόζει διαφορετικές χρεώσεις ανάλογα με τον τρόπο πληρωμής. Παρά τις νομικές απαγορεύσεις, πολλές επιχειρήσεις επιβάλλουν υψηλότερες τιμές για συναλλαγές με κάρτα σε σύγκριση με αυτές που γίνονται με μετρητά.

Δεν αναφερόμαστε μόνο στις περιπτώσεις όπου ο καταναλωτής μπορεί να διαπραγματευτεί μια καλύτερη τιμή «παίζοντας» με την απόδειξη στον πωλητή, αλλά σε κανονικές συναλλαγές που εκδίδονται αποδείξεις. Για παράδειγμα, τα τσιγάρα κοστίζουν 4 ευρώ όταν πληρώνονται σε μετρητά, ενώ η τιμή τους φτάνει τα 4,05 ευρώ αν γίνει χρήση κάρτας.

Και δεν μιλάμε για μία μόνο συσκευασία ώστε ο πωλητής να δικαιολογήσει το κόστος της τράπεζας· ακόμα και μικρότερες ποσότητες υπόκεινται στην ίδια «φορολογία» (5 λεπτά παραπάνω ανά πακέτο). Σε άλλες περιπτώσεις, ακόμη και προϊόντα που έχουν καθορισμένη τιμή πώλησης παρουσιάζουν υπερβολές. Ένα μπουκαλάκι εμφιαλωμένου νερού των 500 ml μπορεί να κοστίσει έως 60 λεπτά στα κυλικεία ορισμένων πλοίων αντί για τη συνήθη τιμή των 50 λεπτών.

Επιπλέον, υπάρχει η συνηθισμένη πρακτική του να μην προσφέρεται το φιαλίδιο των 500 ml αλλά μόνο μεγαλύτερες συσκευασίες (750 ml), οι οποίες δεν έχουν καθορισμένη ενδεικτική τιμή. Αυτό οδηγεί σε αυξήσεις στις χρεώσεις χωρίς έλεγχο. Η ελάχιστη υποχρέωση για ένα μπουκαλάκι νερού ή ένα οικονομικό σάντουιτς γίνεται δύσκολη υπόθεση λόγω του μονοπωλίου στα κυλικεία των πλοίων.

Έτσι οι επιβάτες αναγκάζονται να αντέχουν τις πιέσεις του ταξιδιού χωρίς τη δυνατότητα να ξοδέψουν υπερβολικά χρήματα… (Πού θα βρουν άλλωστε αυτά τα χρήματα όταν οι εφοπλιστές έχουν ήδη αυξήσει δραματικά τις ακτοπλοϊκές μεταφορές μέσω εναρμονισμένων πρακτικών). Όπως σημειώνει ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας, η κατάσταση είναι τέτοια ώστε είναι πιο οικονομικό ένα ταξίδι Κοπεγχάγης-Όσλο από ότι Πειραιάς-Ρόδος στην ίδια απόσταση.

Οι κρατικοί μηχανισμοί ελέγχου φαίνεται πως έχουν αδρανήσει. Η αυθαιρεσία έχει γίνει κανόνας. Ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί κατά διαστήματα να πιέσει τις τράπεζες ώστε να μειώσουν τις προμήθειες (για εμβάσματα ή αναλήψεις), τελικά αφήνει τους τραπεζίτες ανεξέλεγκτους στο «ξεζούμισμα» πελατών και προμηθευτών POS. Ως αποτέλεσμα αυτού του κλίματος είναι ότι οι υψηλές τραπεζικές προμήθειες πλήττουν άμεσα τους καταναλωτές…