Επιδόματα ή Μείωση Φόρων; Η Σωστή Προσέγγιση

Ποιες είναι οι κατάλληλες πολιτικές για να αντιμετωπιστούν οι συνέπειες ενός πολέμου που ήδη μας επηρεάζει; Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι η μείωση των φόρων θα ευνοήσει τους πλούσιους.

Συνεπώς, διατηρεί υψηλά επίπεδα στον ΦΠΑ και τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης προκειμένου να χρηματοδοτήσει επιδόματα. Αυτή η στρατηγική φαίνεται βραχυχρόνια και ίσως υποκριτική… Διότι πλήττει συνολικά την οικονομία καθώς οι τιμές συνεχίζουν να αυξάνονται για πολλά χρόνια.Όταν οι άμεσοι φόροι στην ενέργεια παραμένουν σε υψηλά επίπεδα, το κόστος παραγωγής ανεβαίνει.

Καθώς πληρώνουμε περισσότερους φόρους στο πετρέλαιο λόγω της ανόδου της τιμής του βαρελιού, αυτό έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση των μεταφορικών εξόδων. Το (ακριβότερο) φυσικό αέριο καθορίζει την τελική τιμή του ρεύματος (παρά το γεγονός ότι μπορεί να παράγεται δωρεάν από υδροηλεκτρικά έργα), με αποτέλεσμα τα καταστήματα τροφίμων όπως φούρνοι και κρεοπωλεία να αναγκάζονται να ανεβάσουν τις τιμές τους.

Αλλά γιατί η κυβέρνηση επιμένει στα (στοχευμένα;) επιδόματα όταν ακόμα και ποσά όπως 200 ή 250 ευρώ εφάπαξ θα εξανεμιστούν γρήγορα μόλις τα νοικοκυριά επισκεφθούν το μπακάλικο ή το κρεοπωλείο και δουν τις αυξημένες τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης;

• – Με τα επιδόματα και τα pass… διευκολύνεται η εκλογική διαδικασία.
• – Κρύβει η κυβέρνηση ότι οι έμμεσοι φόροι (ΦΠΑ, Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης) είναι ιδιαίτερα άδικοι (αντιπροσωπεύουν σχεδόν τα δύο τρίτα των κρατικών εσόδων) και πλήττουν οριζόντια τόσο πλούσιους όσο και φτωχούς.
• – Με τη ρητορική περί οφέλους για τους… πλούσιους, «παίζει» το χαρτί του λαϊκισμού. Ως αν δεν μπορούσε το κράτος να φορολογήσει περισσότερο τυχόν πρόσθετα κέρδη… Έτσι συνεχίζει τη φορολόγηση της ακρίβειας προκειμένου να έχει υπερβολικά έσοδα για μια προσωρινή επιδοματική πολιτική εν όψει εκλογών.

Αδιαφορώντας για την πραγματικότητα ότι οι αυξημένες καταναλωτικές τιμές θα παραμείνουν ψηλές ακόμη κι μετά τον πόλεμο. Ιδιαίτερα στην Ελλάδα όπου κυριαρχούν ολιγοπώλια χωρίς επαρκείς ελέγχους… Αυτό μπορεί να προκαλέσει ένα πληθωριστικό σπιράλ που θα διαρκέσει τα επόμενα 3-4 χρόνια. Θα απαιτηθούν μεγαλύτερες αυξήσεις στους μισθούς και τις συντάξεις ώστε να διατηρηθεί μέρος της αγοραστικής δύναμης των καταναλωτών, κάτι που θα μειώσει την παραγωγικότητα αλλά και την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας ενώ παράλληλα θα οδηγήσει σε υψηλότερες κρατικές δαπάνες (για μισθούς και συντάξεις). Και όλα αυτά σε αντίθεση με άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις (Ισπανία, Αυστρία, Ιταλία κ.α.) που μειώνουν τους φόρους ώστε ν’ αντιμετωπίσουν την ακρίβεια χωρίς αποκλεισμό στοχευμένων επιδομάτων…

Το οικονομικό κι κοινωνικό περιβάλλον στη χώρα μας μοιάζει «κατεστραμμένο», καθώς ο πόλεμος στον Κόλπο βρίσκεται ήδη στην τέταρτη εβδομάδα χωρίς θετικά σημάδια στον ορίζοντα… Συνοψίζοντας,φαίνεται πως χάνεται το Πάσχα σύμφωνα με τις παραδοσιακές αντιλήψεις ενώ έχει ήδη χαθεί εκείνο σύμφωνα με τη δυτική εκκλησία. Η αναποφασιστικότητα της κυβέρνησης στη λήψη ουσιαστικών μέτρων εντείνει τη δημόσια ανησυχία ενώ αποδυναμώνει τη φήμη περί «Σταθερότητας Μητσοτάκη», δεδομένης της απουσίας οικονομικής κι κοινωνικής ασφάλειας.