Η αύξηση του πληθωρισμού οδηγεί σε ενίσχυση των φορολογικών εσόδων (ΦΠΑ και φόρος μισθωτών), ενώ παράλληλα μειώνει το ποσοστό του χρέους, χωρίς να επηρεάζει αρνητικά τις αποδοχές και τις συντάξεις.
Αυτό συμβαίνει διότι οι μισθοί στον δημόσιο τομέα καθώς και οι συντάξεις -ιδιαίτερα οι επικουρικές, τα εφάπαξ και όσοι έχουν προσωπική διαφορά- έχουν αποσυνδεθεί από τον Δείκτη Τιμών Καταναλωτή. Οι αντιδράσεις είναι μάλλον περιορισμένες αν σκεφτεί κανείς την έκταση των απωλειών που βιώνουν οι συνταξιούχοι, οι οποίοι βλέπουν το πραγματικό τους εισόδημα να συρρικνώνεται αδιάκοπα εδώ και 17 χρόνια.
Ωστόσο, η κοινωνία δεν τρομάζει μόνο με τον πληθωρισμό που φτάνει το 5,6% τον Οκτώβριο αλλά εκφράζει έντονη ανησυχία για την αύξηση κατά 70% στα ενοίκια, 60% στο κρέας και 50% στα καύσιμα.
Τα εκλογικά αποτελέσματα στις Ηνωμένες Πολιτείες υπενθυμίζουν τη σημασία της οικονομίας στην πολιτική σκηνή. Το γνωστό «itS the economy, stupid» του Κλίντον φαίνεται σήμερα πιο επίκαιρο από ποτέ. Είναι σαφές ότι η ακρίβεια δεν είναι θέμα προς διαχείριση…
Η κυβέρνηση έχει αξιοποιήσει τον πληθωρισμό για να αυξήσει τα έσοδα από τον ΦΠΑ (με τους ίδιους υψηλούς συντελεστές 24% σε μεγαλύτερες ονομαστικές τιμές καταναλωτή).
Πράγματι, τα έσοδα έχουν αυξηθεί ενώ αντίστοιχα έχει μειωθεί το πραγματικό εισόδημα των πολιτών. Επιπλέον υπάρχει η επιβάρυνση από την ακρίβεια (λόγω χαμηλότερων αναπροσαρμογών στις αμοιβές σύμφωνα με τον Δείκτη Τιμών) καθώς επίσης και η απληστία των ολιγοπωλίων που καθορίζουν τις τιμές χωρίς ντροπή.
Παράλληλα με την αύξηση του πληθωρισμού παρατηρείται άνοδος στο ονομαστικό ΑΕΠ. Αυτό έχει ξεπεράσει τα 255 δισεκατομμύρια ευρώ ενώ το 2009 ήταν κοντά στα 224 δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, το πραγματικό ΑΕΠ σήμερα κυμαίνεται λίγο πάνω από τα 200 δισεκατομμύρια ευρώ.
Aυτή η διαφορά των περίπου 50 δισεκατομμυρίων ευρώ προστίθεται στον παρονομαστή μειώνοντας έτσι τη σχέση χρέους προς ΑΕΠ (η οποία υπολογίζεται βάζοντας το χρέος στον αριθμητή). Αυτή η διαδικασία ονομάζεται monetization/inflation of debt.
Έτσι λοιπόν μέσω της ακρίβειας αλλά και της συνεργασίας με φιλικά προσκείμενες στη ΝΔ επιχειρήσεις, η κυβέρνηση καταφέρνει να ενισχύσει τα έσοδά της παρουσιάζοντας πρωτογενή πλεονάσματα ενώ προεξοφλεί μέρος του χρέους. Ταυτόχρονα μέσω της monetization του χρέους μειώνει τη εξάρτηση από τις αγορές.
Ωστόσο αυτή η στρατηγική έχει εξαντλήσει πολλές οικογένειες καθιστώντας πιο ακριβές τα προϊόντα που προορίζονται για εξαγωγή ενώ παράλληλα διευκολύνει την πρόσβαση στα εισαγόμενα αγαθά.
Aυτό αποτελεί μία ακόμη αιτία για τη διεύρυνση του ελλείμματος στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών που προσεγγίζει πλέον τα 18 δισεκατομμύρια ευρώ παρά την αναμενόμενη είσοδο κονδυλίων από το Ταμείο Ανάκαμψης μέχρι τέλος χρόνου.
Mια παρόμοια στρατηγική είχε εφαρμόσει ο Ντόναλντ Τραμπ στην Αμερική κατά τη διάρκεια πολέμων όπως αυτός στον Κόλπο καθώς επίσης λόγω κυρώσεων στους Ρώσους υδρογονάνθρακες. Προκειμένου να προβάλλει αμερικανικό υγροποιημένο φυσικό αέριο σε υψηλές τιμές δημιούργησε πίεση στην εγχώρια αγορά προκαλώντας έτσι αύξηση κόστους μέσα στη χώρα του.
Eπιπλέον επέβαλε πρωτόγνωρους τελωνειακούς δασμούς ώστε να ενισχύσει εγχώριες επενδύσεις περιορίζοντας τις εισαγωγές κάτι που συνέβαλε περαιτέρω στην άνοδο των τιμών.
Kαι ήδη στις ΗΠΑ οι Ρεπουμπλικάνοι αντιμετωπίζουν πολιτικές συνέπειες λόγω της μαζικής συμμετοχής στις εκλογές.
Στην Ελλάδα όμως θα υπάρξει λογαριασμός την άνοιξη…
Οι πολίτες πλήττονται σοβαρά από την ακρίβεια κι ετοιμάζονται για τις κάλπες!