Τι είναι οι μετακλητοί υπάλληλοι; Ποια είναι τα απαιτούμενα προσόντα τους; Πόσοι υπάρχουν στην Ελλάδα και ποιο είναι το κόστος τους για τους φορολογούμενους;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που προκύπτουν μετά την αμφιλεγόμενη υπόθεση του Λαζαρίδη, ο οποίος κατέχει δύο φορές τη θέση του επιστημονικού συνεργάτη χωρίς να έχει καν πτυχίο, πόσο μάλλον μεταπτυχιακό τίτλο όπως απαιτεί ο νόμος. Σε μία περίπτωση (2013), μάλιστα, παρέδωσε τη θέση στη σύζυγό του.

Στην Ελλάδα σήμερα υπηρετούν 3.646 μετακλητοί υπάλληλοι, αριθμός που έχει διπλασιαστεί σε σχέση με το 2013 όταν ήταν μόλις 1.753 και κοστίζουν σχεδόν 87 εκατομμύρια ευρώ ετησίως. Η αύξηση των προσλήψεων αυτών δεν οφείλεται σε έλλειψη ικανών στελεχών στη δημόσια διοίκηση για να υποστηρίξουν τα γραφεία των πολιτικών (πρωθυπουργού, υπουργών κλπ.), αλλά κυρίως σε κομματικούς φίλους που επιδιώκουν να «τακτοποιηθούν» μετά την εκλογική νίκη του κόμματος ή σε άτομα που εργάστηκαν σθεναρά για την εκλογή των πολιτικών τους προϊσταμένων και τώρα ζητούν ανταμοιβή.

Ο Πανελλήνιος Σύλλογος Υπαλλήλων ΟΑΕΔ – τ. ΟΕΕ – τ. ΟΕΚ (ΠΑΝΣΥΠΟ) παρουσίασε μια λεπτομερή μελέτη σχετικά με το φαινόμενο των μετακλητών υπαλλήλων. Αυτή η μελέτη βασίζεται σε αναλυτικά στατιστικά στοιχεία από επίσημες πηγές και περιλαμβάνει συγκριτική ανάλυση καλών πρακτικών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες που αναδεικνύουν πιο αποτελεσματικά μοντέλα οργάνωσης της δημόσιας διοίκησης.

Η πραγματικότητα γύρω από τους μετακλητούς υπαλλήλους στην Ελλάδα δεν αφήνει περιθώρια ωραιοποίησης: σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Απογραφής Ανθρωπίνου Δυναμικού, παρατηρείται μια δραματική αύξηση στον αριθμό τους η οποία επηρεάζει σημαντικά τη δομή της δημόσιας διοίκησης.

Το 2013 οι μετακλητοί ανέρχονταν στους 1.753 ενώ μέχρι τον Οκτώβριο του 2025 θα φτάσουν στους 3.646 — μια αύξηση άνω του 100%. Περισσότεροι από τους μισούς εργάζονται στην Τοπική Αυτοδιοίκηση ενώ περίπου ένας στους τέσσερις βρίσκεται στη Βουλή.

“Δεν πρόκειται για συγκυριακή αλλαγή,” επισημαίνει ο Πρόεδρος του Συλλόγου Κωνσταντίνος Λιβέρης. “Αυτό συνιστά δομική επέκταση ενός μηχανισμού πολιτικής στελέχωσης μέσα σε έναν δημόσιο τομέα που δεν αυξάνεται ανάλογα.” Με άλλα λόγια: η διοίκηση δεν μεγαλώνει — η πολιτική επιρροή εντός της διοίκησης αυξάνεται…

Kύματα Μετακλητών

Η κατάσταση γίνεται ακόμη πιο διαφανής όταν εξετάσουμε τις τάσεις αυτού του φαινομένου: κάθε φορά που αλλάζει κυβέρνηση παρατηρείται ξαφνική πτώση στον αριθμό των μετακλητών και αμέσως μετά αρχίζει μια σταδιακή επαναφορά στο προηγούμενο επίπεδο.

Το ίδιο μοτίβο παρακολουθείται το 2015 όταν οι μετακλητοί μειώθηκαν στους 845 πριν αρχίσουν ξανά να αυξάνονται καθώς περνούσαν οι μήνες — κάτι παρόμοιο συνέβη επίσης το 2019 και αναμένεται να συμβεί ξανά το 2024.

Γεωγραφία Φαινομένου

The most alarming finding concerns the geographical distribution of this phenomenon: a staggering percentage of over half of the appointees are found in local government positions where one would expect administrative neutrality to prevail but instead has become a hub for political appointments across the country.

This is not merely an issue of isolated excesses but rather a pervasive infiltration of political elements throughout the entire administrative hierarchy.

Οικονομικές Διαστάσεις

The financial implications further underscore the seriousness of this issue as the cost associated with these appointees approaches €86 million annually—a sum that does not contribute to administrative expertise or institutional memory and fails to enhance state functionality but rather represents a recurring political expenditure that resets with each governmental transition without leaving any lasting impact on governance quality.

S σύγκριση με Ευρώπη

The comparison with Europe is revealing and puts Greece in an unfavorable light: In Denmark, there are only about thirty-nine political advisors among nearly two hundred thousand public servants—an remarkable ratio of just two-hundredths percent (0.02%). Germany does not even employ external appointees as political trust is expressed within its own civil service framework while Cyprus has recently regulated its previously unchecked system by implementing strict qualifications and transparency requirements in early twenty-fourteen.
In contrast, Greece combines a high number of appointed officials with limited oversight mechanisms lacking clear qualification criteria and full transparency leading to an increasingly blurred line between politics and management.