Η Διαμάχη Λάιβλι – Μπαλντόνι και η Σκοτεινή Υποδομή της Ψηφιακής Δυσφήμισης
Η αντιπαράθεση που ξέσπασε μεταξύ της Μπλέικ Λάιβλι και του Τζάστιν Μπαλντόνι κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων της ταινίας “Τελειώνει με Εμάς” (It Ends wiht Us) έχει εξελιχθεί σε μια μακροχρόνια, δαπανηρή και δημόσια διαμάχη, με νομικά έξοδα που αγγίζουν εκατομμύρια δολάρια. Η υπόθεση αναμένεται να μεταφερθεί σε ομοσπονδιακό δικαστήριο στο Μανχάταν τον προσεχή Μάιο. Παράλληλα, αποκαλύπτεται μια σκοτεινή υποδομή που μέχρι πρότινος παρέμενε κρυφή: ένα εκτεταμένο δίκτυο ψηφιακής δυσφήμισης που στοχεύει αντιπάλους, μάρτυρες και δημόσιες προσωπικότητες.
Οι πρώτες ενδείξεις για αυτή την κατάσταση ήρθαν στην επιφάνεια τον Δεκέμβριο όταν η πρώην υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του Μπαλντόνι, Στέφανι Τζόουνς, κατέθεσε μήνυση εναντίον του ίδιου καθώς και της εταιρείας παραγωγής Wayfarer και της συμβούλου κρίσεων Μελίσα Νέιθαν. Κατά τη διάρκεια των ερευνών, ομάδα ψηφιακής εγκληματολογίας ανακάλυψε ότι μια ανώνυμη ιστοσελίδα που δυσφημούσε την Τζόουνς φαινόταν να συνδέεται με τη Νέιθαν και έναν «διορθωτή κρίσεων» από το Τέξας ονόματι Τζεντ Γουάλας.
Σύμφωνα με τα έγγραφα της υπόθεσης, αυτή η ιστοσελίδα δεν ήταν μοναδική περίπτωση αλλά μέρος ενός ευρύτερου δικτύου «επιθετικών» ιστότοπων. Αυτές οι πλατφόρμες συνδύαζαν αληθινές πληροφορίες με αβάσιμες θεωρίες καθώς επίσης σοβαρές κατηγορίες – όπως εκβιασμό ή διακίνηση ναρκωτικών.
Οι νομικοί εκπρόσωποι της Τζόουνς χαρακτήρισαν τις δραστηριότητες αυτές ως μια «υπόγεια βιοτεχνία δυσφημιστικών ιστότοπων», οι οποίοι λειτουργούν συστηματικά μέσα σε νομικές συγκρούσεις.Ανέφεραν επίσης την ύπαρξη ενός οργανωμένου «playbook» — ενός οδηγού δράσης για την κατασκευή και διάδοση ψηφιακών επιθέσεων. Ο δικηγόρος του Μπαλντόνι, Μπράιαν Φρίντμαν, απέρριψε τις κατηγορίες χαρακτηρίζοντας τα ευρήματα ως «εικασίες παρουσιασμένες ως γεγονότα».
“Lo-fi” Προσωπεία & Στρατηγική Επιθέσεων
Τα ίδια τα sites εμφανίζονταν πρόχειρα κατασκευασμένα σύμφωνα με το The Hollywood Reporter μέσω του Internet archive. Ωστόσο αυτό δεν θεωρείται τυχαίο αλλά στρατηγική επιλογή ώστε να φαίνονται ως ερασιτεχνικές προσπάθειες ανώνυμων πληροφοριοδοτών που αποκαλύπτουν αλήθειες απέναντι στην εξουσία.
Στην πραγματικότητα φαινόταν ότι υποστηρίζονταν από bots ενώ είχαν συγκεκριμένους στόχους: τη δημόσια αποδόμηση αντιπάλων καθώς επίσης τη διάδοση κατηγοριών στους κοινωνικούς κύκλους για ψυχολογική πίεση προς εξωδικαστικούς συμβιβασμούς.Κεντρικό σημείο αυτού του δικτύου είναι ένα ισχυρό πλέγμα σχέσεων μεταξύ δικηγόρων και συμβούλων επικοινωνίας. Η Νέιθαν είναι ιδρύτρια μιας εταιρείας PR γνωστής στον χώρο ενώ ο Γουάλας παραμένει σκιώδης φιγούρα συχνά συγκρινόμενος με τον ήρωα Ray Donovan.
Μεγάλα Ονόματα στο Σκοτάδι
Η υπόθεση αποκτά μεγαλύτερη σημασία λόγω των προσώπων που εμπλέκονται σε αυτή την κατάσταση. Σύμφωνα με το Hollywood Reporter μία διαρροή ηχογράφησης στις 13 Μαρτίου δείχνει τον Γουάλας να καθοδηγεί τη Νέϊθαν στη διάδοση χωρίς αποδείξεις ότι η παραγωγός Αμάντα Γκοστ εμπλέκεται σε trafficking κατά τη διάρκεια μιας διαμάχης σχετικά με την ταινία The Deb.
Eπιπλέον το όνομα του μάνατζερ Σκούτερ Μπράουν έχει εμφανιστεί συνδεδεμένο με παρόμοιε πρακτικές ενώ ο γνωστός podcaster Άντριου Χούμπερμαν φέρει σύνδεση σχετικά με υπόθεση στοχοποίησης πρώην συντρόφου μετά από άρθρο στο New York Magazine.
Aπό Προσωπική Διαμάχη σε Θεσμική Κρίση
Η σύγκρουση Λάϊβλι–Μπαλ ντονί δεν θα είχε πάρει τέτοιες διαστάσεις αν οι δύο πλευρές είχαν επιλέξει έναν πιο ήσυχο εξωδικαστικό συμβισμό — κάτι σύνηθες στον κόσμο του Χόλυγουντ . Αντί αυτού , οι πόροi , η ένταση κι οι εγωισμοί τους οδήγησαν σε μία άμεση σύγκρουση . Το σημείο καμπής συνέβη τον Δεκέμβριο όταν δημοσιοποιήθηκε μήνημα από την Νέαϊθαν “we can bury anyone” (“μπορούμε να θάψουμε οποιοδήποτε”). Από τότε , οι επόμενοι 15 μήνες αποκάλυψαν το εύρος αυτής της δήλωσης .
Mε πρόσφατη προδικαστική απόφαση , ο δικαστής περιορίζει το αντικείμενο στη δίκη στα ζητήματα των αντιποίνων . Όπως δήλωσε η δικηγόρος της Λαϊβλι , Σίγκριντ Μακόλεϊ : “η μεγαλύτερη νίκη είναι ότι έχουν αποκαλυφθεί τα πρόσωπα κι ο μηχανισμός πίσω απ’ αυτές τις οργανωμένες ψηφιακές επιθέσεις”. Αυτό που ξεκίνησε σαν μία προσωπική διενέργεια στα παρασκήνωνα μιας ρομαντικής ταινίας έχει εξελιχθεί σε κάτι πολύ πιο σημαντικό : μία σπάνια ματιά στους μηχανισμούς εξουσίας , επιρροής κι χειραγώγησης πληροφορίας στον σύγχρονο κόσμο του Χολlywood αλλά πιθανόν πέρα απ’ αυτό.