Φέτος, το περίπτερο του Υπουργείου Παιδείας στη ΔΕΘ παρουσιάζει μια ιδιαίτερη δυναμική. Συνήθως, μετά τις πρώτες δύο ημέρες των επίσημων επισκέψεων και των φωτογραφιών με πολιτικούς παράγοντες, τα περισσότερα περίπτερα μειώνουν τη δραστηριότητά τους. Ωστόσο, εδώ φαίνεται ότι υπάρχει διαφορετική κατεύθυνση: να διασφαλιστεί ότι κάθε μέρα θα υπάρχει λόγος για δράση.
Σύμφωνα με πληροφορίες, καθημερινά επισκέπτονται τον χώρο μαθητές από διάφορες ηλικιακές ομάδες και σχολεία απ’ όλη την Ελλάδα. Εκπαιδευτικοί επιδεικνύουν με υπερηφάνεια τη δουλειά τους, οι μαθητές συμμετέχουν σε μουσικές παραστάσεις, δημιουργούν χειροτεχνίες και συμμετέχουν σε δραστηριότητες ρομποτικής. Επίσης, συζητούν για την τεχνητή νοημοσύνη και ηχογραφούν εκπομπές στο εργαστήριο μέσων ενημέρωσης. Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται επίσης αγώνες ρητορικής για τις Πανελλαδικές εξετάσεις καθώς και δράσεις που προωθούν την πράσινη επιχειρηματικότητα και αθλητικές δραστηριότητες για παιδιά με ή χωρίς αναπηρία.
Μια από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες είναι ο τοίχος που σταδιακά ζωγράφιζαν οι μαθητές ενός Καλλιτεχνικού Σχολείου, αποτυπώνοντας σκέψεις και ελπίδες για το μέλλον τους. Δίπλα του ξεχώριζε ένα ειδικό δωμάτιο αποφόρτισης και αισθητηριακής χαλάρωσης, παρόμοιο με αυτά που σχεδιάζεται να λειτουργούν σε ειδικά σχολεία.
Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το περίπτερο δεν έχει σχεδιαστεί ως μια φουτουριστική απεικόνιση ενός σχολείου που ίσως υπάρξει στο μέλλον. Οι περισσότερες γωνίες του συνδέονται με εξοπλισμό και παρεμβάσεις που είτε έχουν ήδη εισαχθεί στα σχολεία είτε βρίσκονται καθ’ οδόν: διαδραστικά μέσα διδασκαλίας, εργαστήρια φυσικών επιστημών, ρομποτική τεχνολογία, μουσικά όργανα καθώς επίσης αθλητικός εξοπλισμός κι απινιδωτές μαζί με χώρους δημιουργίας και υποδομές συμπερίληψης.
Έτσι λοιπόν, χωρίς πολλές φανφάρες ή μεγάλα λόγια, το περίπτερο κατάφερε κάτι σπάνιο στη ΔΕΘ: να προσφέρει εικόνα και περιεχόμενο καθημερινά κι όχι μόνο κατά τη διάρκεια των υπουργικών επισκέψεων. Με παιδιά γεμάτα προσδοκίες κι εκπαιδευτικούς περήφανους για τη δουλειά τους. Αυτό ίσως είναι το πιο πειστικό κομμάτι της ιστορίας αυτής.