Η Νέα Μίνι Σειρά του Netflix “Τα Εφτά Ρολόγια”: Ένα Μυστήριο με Ξεχωριστή Πρωταγωνίστρια

Η νέα τρίωρη μίνι σειρά του Netflix, “Τα Εφτά Ρολόγια”, αντλεί έμπνευση από τα έργα της Άγκαθα Κρίστι και δεν επιδιώκει να επαναστατήσει ριζικά το κλασικό μυστήριο τύπου “ποιος είναι ο ένοχος”. Ωστόσο, καταφέρνει κάτι εξίσου σημαντικό: αναδεικνύει μια πρωταγωνίστρια με φυσική γοητεία και αφηγηματική δύναμη, τη Μία Μακένα-Μπρους, σε έναν ρόλο που φαίνεται φτιαγμένος για εκείνη.

Η σειρά βασίζεται στα μυθιστορήματα “Το Μυστικό του Τσιμνίζ” και “Τα Εφτά Ρολόγια”, εστιάζοντας στη Λαίδη Άιλην Μπρεντ, γνωστή ως «Μπαντλ». Αυτή η ηρωίδα είναι κόρη της Λαίδης Κάτερχαμ, την οποία υποδύεται η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μια Βρετανία που προσπαθεί να ανακάμψει μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

Για να αποδώσει σωστά η σειρά,η παρουσία της Μπαντλ πρέπει να κυριαρχεί σε κάθε σκηνή – και η Μακένα-Μπρους ανταποκρίνεται πλήρως. Με πνεύμα, χιούμορ και αποφασιστικότητα, ζωντανεύει μια χαρακτήρα που συνδυάζει την αριστοκρατική κομψότητα με την περιέργεια και το θάρρος μιας σύγχρονης γυναίκας. Η ερμηνεία της αποτελεί σημείο αναφοράς για τη σειρά και καθιστά αυτή την παραγωγή ένα μέσο προσωπικής ανάδειξης.

Ένα Ευχάριστο Μυστήριο με Αφήγηση

Πέρα από την κεντρική ερμηνεία της Μακένα-Μπρους, Τα Εφτά Ρολόγια προσφέρει ένα καλοδουλεμένο μυστήριο που είναι ευκολοχώνευτο. Ωστόσο, σε ορισμένα σημεία φαίνεται ότι απλώνεται περισσότερο απ’ όσο αντέχει ο χρόνος προβολής του. Οι σκηνές εξήγησης παραμένουν πιστές στο πνεύμα των έργων της Κρίστι αλλά συχνά επιβραδύνουν τον ρυθμό.

Το καστ διαθέτει ταλέντο αλλά δεν αξιοποιείται ισότιμα. Η Έλενα Μπόναμ Κάρτερ κρατά μια απολαυστική απόσταση από τα γεγονότα αλλά λείπει για μεγάλα διαστήματα ενώ ο Μάρτιν Φρίμαν φαίνεται περισσότερο προετοιμάζει το έδαφος για πιθανές συνέχειες. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα το μυστήριο σε αρκετές στιγμές να χάνει τη σύνθεσή του και να γίνεται προβλέψιμο.

Ατμόσφαιρα Εποχής με Καθαρή Ταυτότητα

Σκηνοθετικά,η σειρά κερδίζει πόντους χάρη στις εντυπωσιακές τοποθεσίες και στην αίσθηση εποχής που δημιουργούν οι εξωτερικές λήψεις. Αυτές σπάνε τη στατικότητα των εσωτερικών σκηνών ενισχύοντας τη δραματουργική ισορροπία. Δεν πρόκειται για μία παραγωγή μεγάλης κλίμακας αλλά για μία προσεγμένη μεταφορά που σέβεται το υλικό της.

Tελικά, Τα Εφτά Ρολόγια δεν διεκδικούν τον τίτλο της κορυφαίας διασκευής των έργων της Άγκαθα Κρίστι. Παρόλα αυτά αποτελούν μία ευχάριστη πρόταση μυστηρίου που εισάγει στο κοινό τη Μία Μακένα-Μπρους ως μία πρωταγωνίστρια με σαφή δυναμική και προοπτικές.