Διευκρινίσεις από το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής σχετικά με τη Στεγαστική Πολιτική

Σχετικά με τις αναφορές που συνδέουν την Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική με πιθανή επιβολή ανώτατου ορίου στα ενοίκια, πηγές του Υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής προχώρησαν σε διευκρινίσεις. Οι ίδιες πηγές διαψεύδουν τις φήμες, υπογραμμίζοντας ότι «ούτε η Στρατηγική περιλαμβάνει σχετική πρόταση ούτε η Κυβέρνηση εξετάζει ή προτίθεται να προχωρήσει σε οποιαδήποτε μορφή διοικητικού καθορισμού ή ανώτατου ορίου στις τιμές των μισθώσεων».

Όπως τονίζεται, «η Εθνική Στρατηγική για τη Στεγαστική Πολιτική, η οποία έχει τεθεί σε δημόσια διαβούλευση, αποτελεί τον πρώτο ολοκληρωμένο οδικό χάρτη για την αντιμετώπιση των στεγαστικών προκλήσεων της χώρας. Αποτυπώνει την υφιστάμενη κατάσταση στην αγορά κατοικίας, αναλύει τις τάσεις και τις προκλήσεις που καταγράφονται στην Ελλάδα και την Ευρώπη και διαμορφώνει ένα συνεκτικό πλαίσιο κατευθύνσεων για την ανάπτυξη της στεγαστικής πολιτικής τα επόμενα χρόνια».

Αναφορικά με το θέμα του πλαφόν στα ενοίκια, το Υπουργείο Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας ξεκαθαρίζει ότι δεν υπάρχει πρόθεση εφαρμογής οποιοδήποτε συστήματος διοικητικού καθορισμού ή ανώτατου ορίου στις τιμές των μισθωμάτων.

«Η διεθνής εμπειρία από χώρες που έχουν εφαρμόσει παρόμοιες παρεμβάσεις είναι περίπλοκη και τα αποτελέσματα συχνά αμφισβητούνται. Σε πολλές περιπτώσεις έχουν παρατηρηθεί αρνητικές συνέπειες όπως η μείωση της προσφοράς κατοικιών προς ενοικίαση, η αναστολή επενδύσεων στον τομέα της κατοικίας καθώς και η επιδείνωση της ποιότητας του διαθέσιμου οικιστικού αποθέματος. Επιπλέον, οι ιδιομορφίες της ελληνικής αγοράς στέγασης καθιστούν τέτοιου είδους παρεμβάσεις ακόμη πιο προβληματικές. Είναι χαρακτηριστικό ότι το μέσο δηλωμένο μίσθωμα σύμφωνα με τα στοιχεία φορολογικών αρχών δεν αντικατοπτρίζει πλήρως την πραγματικότητα της αγοράς, γεγονός που δείχνει την έκταση του φαινομένου υποδήλωσης μισθωμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο, οι διοικητικοί περιορισμοί θα μπορούσαν να ενδυναμώσουν περαιτέρω τη μαύρη οικονομία αντί να λύσουν το ζήτημα της προσβάσιμης στέγασης» σημειώνεται.

Είναι σημαντικό να γίνει διάκριση μεταξύ ρυθμιζόμενου ενοικίου στο πεδίο κοινωνικής κατοικίας και επιβολής πλαφόν σε ιδιωτικά ακίνητα. Η κυβερνητική στρατηγική στον τομέα στέγασης επικεντρώνεται στην αύξηση προσφοράς κατοικιών μέσω αξιοποίησης κλειστών ακινήτων καθώς επίσης στη στήριξη κοινωνικών και προσιτών λύσεων στέγασης ενώ διευκολύνει τους νέους στην πρόσβαση σε ιδιωτικά σπίτια μέσω στοχευμένων μέτρων. Η επίλυση των προβλημάτων στη στεγασία απαιτεί δομικές αλλαγές που θα αυξήσουν τη διαθέσιμη στεγαστική υποδομή αντί ενός απλού διοικητικού καθορισμού τιμών.» καταλήγει.