Μαρτυρίες από τους ίδιους τους συμμετέχοντες στην αμερικανική επιχείρηση «Midnight hammer», η οποία στοχεύσε τις εγκαταστάσεις του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος τον Ιούνιο του 2025, έρχονται στο φως.Συγκεκριμένα,τη νύχτα της 22ας Ιουνίου 2025,δύο πιλότοι βομβαρδιστικού B-2 πλησίασαν το Φορντό και την υπόγεια εγκατάσταση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν,έχοντας ήδη ολοκληρώσει 18 ώρες πτήσης. Λίγα λεπτά μετά την προσέγγισή τους κοντά στην Τεχεράνη, απελευθέρωσαν δύο βόμβες διάτρησης οχυρώσεων, βάρους περίπου 13,6 τόνων η καθεμία.
Περίπου δεκαπέντε δευτερόλεπτα αργότερα παρακολούθησαν την έκρηξη που φωτίζει την ορεινή περιοχή. «Θεέ μου, είναι η Τεχεράνη!» αναφώνησε ένας από τους πιλότους βλέποντας λίγο νωρίτερα τα φώτα της πρωτεύουσας του Ιράν. Είχαν πραγματοποιήσει πρόβες για αυτή τη συγκεκριμένη αποστολή αλλά τώρα ζούσαν τη στιγμή. «Το κάνουμε. Συμβαίνει στ’ αλήθεια» είπαν καθώς προσπαθούσαν να συνειδητοποιήσουν ότι η επιχείρηση εξελισσόταν κάτω από τα πόδια τους.
Η μαρτυρία αυτή περιλαμβάνεται σε εκτενή αναφορά του Air & Space Forces Magazine που δημοσιεύθηκε στις 18 Νοεμβρίου και καταγράφει για πρώτη φορά τις εμπειρίες των πληρωμάτων της επιχείρησης «Midnight Hammer».Τα ονόματά τους δεν έχουν δημοσιοποιηθεί για λόγους ασφαλείας.
Δεκαπενταετές σχέδιο επίθεσης στο Φορντό με αλλαγές τελευταίας στιγμής
Η προεργασία των Ηνωμένων Πολιτειών για πιθανή επίθεση στο Φορντό είχε ξεκινήσει το 2009 όταν εντοπίστηκαν εργασίες κατασκευής της εγκατάστασης κάτω από ένα βουνό. Για χρόνια οι σχεδιαστές της αποστολής μελέτησαν τη διάρθρωση και ανέπτυξαν στρατηγικές αξιοποίησης της GBU-57, μιας βαριάς βόμβας που μπορεί να μεταφέρει το B-2. Το σχέδιο περιλάμβανε χρονομετρημένες επιθέσεις ώστε οι εκρήξεις να φθάσουν στους υπόγειους χώρους μέσω των εξαεριζόμενων φρεατίων.
Ωστόσο λίγο πριν από την επίθεση οι Αμερικανοί διαπίστωσαν ότι οι Ιρανοί είχαν επιχειρήσει να καλύψουν τα φρεάτια με σκυρόδεμα. Έτσι το πρώτο βομβαρδιστικό θα έπρεπε πλέον να ανοίξει δίοδο για τα υπόλοιπα αεροσκάφη που θα ακολουθούσαν. Οι τροποποιήσεις στο σχέδιο συνεχίζονταν ακόμη και όταν κάποια πληρώματα είχαν αποσυρθεί για υποχρεωτική ανάπαυση. Παράλληλα οι ισραηλινές επιθέσεις που είχαν ξεκινήσει στις 13 Ιουνίου είχαν πλήξει τμήματα της ιρανικής αμυντικής δομής μειώνοντας σύμφωνα με τις εκτιμήσεις των Αμερικανών πιλότων τον κίνδυνο κατά τη διάρκεια της πτήσης.
Επτά B-2 και μια παραπλανητική πορεία
Για να αποκρυφθεί η πραγματική κατεύθυνση της αποστολής, πρόσθετα B-2 πέταξαν προς τα δυτικά δημιουργώντας εικασίες ότι κατευθύνονταν προς βάσεις στον Ειρηνικό Ωκεανό. Τα επτά βομβαρδιστικά που συμμετείχαν στην κύρια αποστολή αναχώρησαν από τη βάση Γουάιτμαν στο Μιζούρι διέσχισαν τον Ατλαντικό και κατευθύνθηκαν προς το Ιράν: έξι ήταν προορισμένα για το Φορντό ενώ ένα είχε στόχο τη Νατάνζ. Η μυστικότητα ήταν τόσο αυστηρή ώστε αρκετοί πιλότες δεν ενημέρωναν ούτε τις οικογένειές τους σχετικά με τον προορισμό τους.
Η διαδρομή απαιτούσε πολλούς ανεφοδιασμούς στον αέρα όπου κάθε μέλος πληρώματος εναλλασσόταν στα καθήκοντα ενώ κοιμόταν σε σύντομα διαστήματα μέσα στη στενή καμπίνα του πιλοτηρίου. Περίπου 125 συνοδευτικά αεροσκάφη υποστήριξαν την αποστολή συμπεριλαμβανομένων μαχητικών F-22, F-35 και F-16 καθώς επίσης δεκάδων τάνκερ στον αέρα; Για όσους σχεδίαζαν την επιχείρηση η επάρκεια των ανεφοδιαστικών σκαφών ήταν κρίσιμη τόσο για τις πορείες των B-2 όσο και για την προστασία τους.
Το πλήγμα και οι ασάφειες
Η πρώτη επίθεση κατά του Φορντό ξεκίνησε περίπου στις 02:10 ώρα Ελλάδας (UTC+3). Τα υπόλοιπα βομβαρδιστικά πραγματοποίησαν τις επιθέσεις σε μικρές χρονικές διαφορές μεταξύ κάθε βολής ενώ το έβδομο χτύπησε στη Νατάνζ συνολικά χρησιμοποιώντας14 GBU-57 βombs δηλαδή περίπου190 τόνους όπλων . Πύραυλοι Τόμαχοκ εκτοξεύθηκαν επίσης από υποβρύχιο πλήττοντας εγκαστάσεις κοντά στο Ισμαηλία . Σύμφωνα με ανάλυση σχετικά με αυτή την αποστολή όπως αναφέρεται σε περιοδικό ,οι δυνάμεις του Ιράν δεν αντέτειναν πυρά κατά των B–2 . Οι πιλότες επέστρεψαν στη βάση Μιζούρι μετά από περίπου37 ώρες στον ουρανό , έχοντας πληροφορίες πως η επίθεση είχε ήδη γίνει γνωστή δημόσια .
Οι ζημιές στις εγκαταστάσεις ήταν σημαντικές ωστόσο παραμένει άγνωστη τόσο η έκταση όσο κι η τύχη του εμπλουτισμένου ουρανίου. Σύμφωνα με νεότερες πληροφορίες από Reuters ,οι διεθνείς ελεγκτές δεν έχουν αποκτήσει πρόσβαση στα θυματοποιημένα σημεία μετά τις επιθέσεις εκείνης χρονιάς ενώ το Ιράν δεν έχει παρέχει αξιόπιστες πληροφορίες σχετικά με τα διαθέσιμα επίπεδα υψηλού εμπλουτισμένου ουρανίου . Οι μαρτυρίες των πιλότητων προσφέρουν μια εικόνα σχετικά με τον τρόπο διεξαγωγής αυτής της στρατηγικής αλλά δεν μπορούν μόνες τους να απαντήσουν στα ερωτήματα αυτά.
