Συνταξιοδοτικά Ζητήματα για Νοσηλευτές και Δημόσιους Υπαλλήλους

Μέχρι και 44 χρόνια μπορεί να απαιτηθούν από μια νοσηλεύτρια ή έναν δημόσιο υπάλληλο, καθώς και από εργαζόμενους στον ιδιωτικό τομέα, προτού μπορέσουν να συνταξιοδοτηθούν. Στο παρελθόν, οι εργαζόμενοι μπορούσαν να αποχωρήσουν με πλήρεις αποδοχές μετά από 33 ή ακόμα και 25 χρόνια υπηρεσίας.

Για παράδειγμα, μια γυναίκα που ολοκλήρωσε το Λύκειο και εισήλθε στις σχολές νοσηλευτικής τη δεκαετία του ’80 θα πρέπει τώρα να παραμείνει στο σύστημα Υγείας μέχρι την ηλικία των 62 ετών για να μπορέσει να λάβει σύνταξη.

Ωστόσο, αυτό δεν ισχύει για όλους τους εργαζόμενους. Πολλοί έχουν ήδη συνταξιοδοτηθεί νωρίτερα με λιγότερα χρόνια ασφάλισης λόγω διατάξεων όπως η ανατροφή ανηλίκων. Από την άλλη πλευρά,ένας υπάλληλος του ιδιωτικού τομέα που ξεκίνησε εργασία αμέσως μετά την υποχρεωτική εκπαίδευση στα 15 του θα χρειαστεί έως και 47 χρόνια στην αγορά εργασίας.Αν μάλιστα έχει περάσει περιόδους ανεργίας, η σύνταξή του μπορεί να καθυστερήσει μέχρι τα 67 του χρόνια.

Αυτές οι περιπτώσεις είναι σπάνιες αλλά δεν αντιμετωπίζονται θετικά από τις αρχές. Το Σύστημα (ΕΦΚΑ) προσφέρει σύνταξη στα 62 έτη με μόλις 33 πραγματικά έτη ασφάλισης (συν επιπλέον επτά πλασματικά), ενώ δεν παρέχει τη δυνατότητα συνταξιοδότησης στα 60 με πλήρη ασφαλιστική κάλυψη των 45 ετών.

Η κυβέρνηση θα μπορούσε εύκολα να εξετάσει το αίτημα ορισμένων παλαιών ασφαλισμένων που μπήκαν νωρίς στην αγορά εργασίας χωρίς τις ευνοϊκές διατάξεις της νομοθεσίας για τη σύνταξη (όπως τα ενδιάμεσα όρια ηλικίας ή η δυνατότητα πρόωρης συνταξιοδότησης λόγω ανηλίκων τέκνων), ώστε αυτοί οι πολίτες να μπορούν να αποχωρούν με μόλις 40 πραγματικά έτη ασφάλισης χωρίς περιορισμούς ηλικίας.

Η Κατάσταση των Νοσηλευτριών

I πιο χαρακτηριστική περίπτωση αφορά τις νοσηλεύτριες στον δημόσιο τομέα. Αυτές οι γυναίκες εισέρχονται στις παραγωγικές σχολές αμέσως μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και αναλαμβάνουν βαριά καθήκοντα σε ένα απαιτητικό περιβάλλον υγειονομικής περίθαλψης υπό δύσκολες συνθήκες εργασίας για σχεδόν μισό αιώνα πριν μπορέσουν τελικά να βγουν στη σύνταξη.

Aναγκάζονται λοιπόν αυτές οι γυναίκες (σ.σ.: κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του ’80 μόνο κορίτσια συμμετείχαν σε αυτές τις θέσεις) ύστερα από τόσα χρόνια σωματικής καταπόνησης και ψυχικής εξάντλησης όχι μόνο να φροντίζουν τους ασθενείς αλλά επίσης καθημερινά αντιμετωπίζουν προκλητικές καταστάσεις όπως η αλλαγή καθετήρων ή η λήψη αίματος.

Aυτό συμβαίνει διότι στο δημόσιο σύστημα υγείας οι νοσηλευτές/τριες δεν έχουν πρόσβαση σε Βαρέα κι Ανθυγιεινά Επαγγέλματα (ΒΑΕ), όπως ισχύει στον ιδιωτικό τομέα – κάτι που αποτελεί δίκαιο αίτημα τους εδώ και πολλά χρόνια χωρίς ουσιαστική ανταπόκριση από την πολιτεία παρά τις υποσχέσεις που έχουν δοθεί μετά από αγώνες των εργαζομένων.

Mε την ένταση αυτή της δουλειάς τους θα μπορούσαν ίσως υπό διαφορετικές συνθήκες -με ΒΑΕ-να βγαίνουν στη σύνταξη στα 62 τους με μόλις τριάντα πέντε έτη υπηρεσίας αντί για σαράντα ή ακόμη νωρίτερα στα εξηντάχρονα αν επιλέγονταν μειωμένη σύνθεση (με μικρότερη μηνιαία αποζημίωση). Έτσι φαίνεται ότι είναι επιβεβλημένο πλέον το αίτημα αυτών των ασφαλισμένων για έξοδο στη σύνταση ύστερα από σαράντα πραγματικά έτη ασφάλισης χωρίς περιορισμούς ηλικιακής φύσεως καθώς επίσης ζητούν δικαιωματική ένωση στους κανόνες ΒΑΕ.»