Η βιομηχανία της μόδας παράγει περίπου 100 δισεκατομμύρια ρούχα και αξεσουάρ ετησίως, ωστόσο έως και 20 δισεκατομμύρια από αυτά δεν βρίσκουν αγοραστή. Από την καταστροφή των απούλητων προϊόντων μέχρι τις χωματερές και τις εκπομπές, η υπερπαραγωγή αποκαλύπτει το περιβαλλοντικό κόστος ενός μοντέλου που στηρίζεται στην αδιάκοπη ανανέωση.
Η Εβδομάδα Μόδας της Νέας Υόρκης ξεκίνησε την Πέμπτη, σηματοδοτώντας την έναρξη των παρουσιάσεων για τη σεζόν άνοιξη-καλοκαίρι 2027, με το Λονδίνο, το Μιλάνο και το Παρίσι να ακολουθούν. Ωστόσο, πίσω από τις εντυπωσιακές πασαρέλες και τις νέες συλλογές κρύβεται μια βιομηχανία αξίας περίπου 1,9 τρισ. δολαρίων, η οποία υπολογίζεται ότι παράγει 100 δισεκατομμύρια ενδύματα και αξεσουάρ κάθε χρόνο. Περίπου 20 δισεκατομμύρια από αυτά,σύμφωνα με εκτιμήσεις,δεν πωλούνται ποτέ.
Kάποια καταλήγουν σε outlets ή πλατφόρμες εκπτώσεων. Άλλα όμως διαγράφουν μια πολύ πιο σκοτεινή πορεία. Το 2021, περίπου 39.000 τόνοι απούλητων ρούχων fast fashion είχαν αναγνωριστεί στην έρημο Ατακάμα της Χιλής, δημιουργώντας κυριολεκτικά «βουνά» από ενδύματα. Ένα μέρος αυτών των προϊόντων < strong > καίγεται , απελευθερώνοντας ταυτόχρονα τον τοξικό καπνό που προέρχεται από τα < strong > συνθετικά υφάσματα και τις βαφές στις κοντινές περιοχές.
Aυτή η κατάσταση δεν περιορίζεται μόνο στη fast fashion. Η Chanel είχε αντιμετωπίσει υπόθεση στο Χονγκ Κονγκ σχετικά με πρακτικές καταστροφής απούλητου αποθέματος ενώ η Burberry αποκάλυψε ότι σε μία μόνο οικονομική χρήση είχε καταστρέψει ή αποτεφρώσει προϊόντα αξίας 28,6 εκατ. λιρών . Σε διάστημα πέντε ετών , οι ζημιές ανήλθαν σχεδόν στα 100 εκατ . λίρες.
Pοια είναι άραγε τα επικίνδυνα στοιχεία στα δικά σας ρούχα;
Tο παράδοξο είναι ότι η υπερπαραγωγή δεν οφείλεται απλώς σε λανθασμένες προβλέψεις ζήτησης αλλά αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο του επιχειρηματικού μοντέλου της μόδας.
Tanto οι οικονομικές όσο και οι πολυτελείς μάρκες χρειάζονται συνεχώς νέα προϊόντα για να προσελκύσουν τους πελάτες στα καταστήματα.
Eνδεικτικά , η Zara λανσάρει νέες δημιουργίες κάθε εβδομάδα ενώ ολοένα περισσότερες συλλογές καθώς επίσης fashion weeks τροφοδοτούν έναν αδιάκοπο κύκλο κατανάλωσης.
Aυτή η αλλαγή αντικατοπτρίζεται στις αγοραστικές συνήθειες: Στη δεκαετία του ’80 ο μέσος Αμερικανός αγόραζε μεταξύ 12-14 ειδών ένδυσης ετησίως ενώ μέχρι το 2018 αυτός ο αριθμός είχε φτάσει τα 68!
< p >< em >< Tην ίδια στιγμή , οι διαδικασίες παγκοσμιοποίησης καθώς επίσης μεταφορά παραγωγής σε χώρες με χαμηλό εργατικό κόστος έχουν κάνει τα ενδύματα εξαιρετικά φθηνά . Σήμερα μόλις γύρω στο3% των ενδυμάτων που πωλούνται στις ΗΠΑ παρασκευάζονται εγχώρια.< / em >
<Το φθηνό ένδυμα & ο υψηλός λογαριασμός />
< p >< em >< Tα οικονομικά μοντέλα εξηγούν γιατί συχνά θεωρούνται αναλώσιμα τα απούλητα προϊόντα . Για πολλές εταιρείες μπορεί να είναι πιο συμφέρουσα επιλογή να πετάξουν ή να κάψουν ένα κομμάτι αντί να ασχοληθούν με τη μεταφορά του ή την προσπάθεια επαναπώλησης του.< / em >
< p >< em >< H ανακύκλωση παραμένει περιορισμένη: λιγότερο από το1% των ενδυμάτων μετατρέπεται κάθε χρόνο σε νέα ίνα.< / em >
< p >< Aκόμη κι αν υπάρχουν πρωτοβουλίες συλλογής μεταχειρισμένων ειδών ένδυσης δεν υπάρχει εγγύηση πως θα επαναχρησιμοποιηθούν . Έρευνα της Changing Markets Foundation για το2023 χρησιμοποίησε Apple AirTags για21 είδη που είχαν δοθεί σε πλατφόρμες μεταπώλησης στην Ευρώπη διαπιστώνοντας πως μόλις πέντε επαναχρησιμοποιήθηκαν ή ξαναπουλήθηκαν εκεί.< / p >
< P>the rest were destroyed or abandoned in warehouses or exported to Africa.< P>The environmental footprint is further exacerbated by the increasing use of polyester - a cheap synthetic material derived from oil that does not biodegrade.
The annual greenhouse gas emissions from the fashion industry are now estimated to reach one gigatonne – a figure comparable to Japan’s total climate footprint.
Inhaling plastics directly…into our brains
The EU puts on the brakes
Governments are beginning to shift some of the costs onto producers themselves.
In California,
the Responsible Textile Recovery Act requires clothing and textile companies to fund the collection and recycling of their products.
At the federal level,
a similar framework is being sought in the US,
with mandatory disclosure of production and greater accountability for unsold products and their impact on supply chains.
The european Union has already taken more aggressive action.
The new framework for enduring products strengthens requirements for durability and recyclability while providing digital labeling for origin and environmental impact.
additionally,
from summer of
2026 large businesses will no longer be allowed to destroy unsold clothing,
accessories or footwear.
France is taking it a step further.
As of September
1st companies like Shein and Temu face fees for every product they sell.This charge can currently reach $14 per item
and may increase up to $23 by
2030 without exceeding half of pre-tax price.
The logic is clear:
the more an business model relies on producing vast quantities of cheap goods,
the greater its responsibility must be for waste it generates.
What’s needed now isn’t just making fashion “greener,” but changing economic logic that makes overproduction profitable.”
Mandatory clarity regarding production volume,
costs associated with unsold items,
and accountability for environmental as well as labor impacts throughout supply chains could transform sustainability from mere marketing slogan into genuine business norm.
Photo by John Cameron on Unsplash