Η Τζόρτζια Μελόνι και η Πολιτική της Εξέλιξη
Η Τζόρτζια Μελόνι πλησιάζει στο να καταστεί η μακροχρόνια πρωθυπουργός της μεταπολεμικής Ιταλίας, έχοντας μεταμορφώσει ένα κόμμα με ρίζες στον φασισμό σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη. Η σταθερότητα, ο πραγματισμός και η δημοσιονομική πειθαρχία έχουν ενισχύσει τη θέση της, αν και οι αμφιβολίες σχετικά με τη σύνδεσή της με το φασιστικό παρελθόν παραμένουν.
Στις 4 Σεπτεμβρίου, αναμένεται να σπάσει το ιστορικό ρεκόρ ως η μακροχρόνια συνεχώς υπηρετούσα πρωθυπουργός στην ιστορία της Ιταλικής Δημοκρατίας. Έχοντας σχεδόν τέσσερα χρόνια στην εξουσία, έχει ήδη ξεπεράσει τον μέσο όρο των μεταπολεμικών κυβερνήσεων κατά περίπου τέσσερις φορές. Ωστόσο, η πολιτική πορεία που την οδήγησε εδώ είναι πολύ πιο περίπλοκη από την εικόνα μιας σταθερής συντηρητικής αρχηγού που έχει διαμορφωθεί σήμερα.
Η ίδια αποδίδει την επιτυχία της σε έναν απλό κανόνα: να μην εκφέρει ποτέ λόγο που δεν πιστεύει. «Αυτό που με έφερε εδώ ήταν το θάρρος να σταθώ στη δύσκολη πλευρά της Ιστορίας», δήλωσε σε συνέντευξή της στους new York Times, αναφερόμενη στην επιλογή της να αντισταθεί στο πολιτικό ρεύμα. Το αποτέλεσμα αυτής της στάσης υπήρξε πιο σημαντικό από την προσωπική ανέλιξή της. Ο όρος «μελονικοποίηση» περιγράφει πλέον τη διαδικασία μέσω του οποίου ένα κόμμα με φασιστικές καταβολές απομακρύνεται από την εικόνα του αυταρχισμού και γίνεται αποδεκτό στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό μέσω ενός πραγματιστικού συντηρητισμού – ή τουλάχιστον μέσω μιας τέτοιας εικόνας.
Το φαινόμενο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία για την Ευρώπη. Η Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία και το AfD στη Γερμανία βρίσκονται σε ισχυρή θέση ενώ η Μελόνι έχει δείξει ότι οι ακροδεξιοί μπορούν να ενσωματωθούν στη θεσμική πολιτική χωρίς τον κίνδυνο απομόνωσης που άλλοτε θεωρούνταν σχεδόν αναπόφευκτη. Αντί για αστάθεια, η Ιταλία παρουσιάζει μεγαλύτερη κυβερνητική συνέχεια συγκριτικά με τη Γαλλία και τη Βρετανία.
Από το MSI στην Πρωθυπουργία
Η πολιτική καριέρα της ξεκίνησε όταν ήταν μόλις 15 ετών στη Ρώμη, μια περιοχή γνωστή για τις αριστερές τάσεις τους. Η δολοφονία των δικαστικών Τζοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο από τη Μαφία το 1992 αποτέλεσε καθοριστικό γεγονός για εκείνην καθώς την ώθησε προς το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα (MSI), ένα κόμμα ιδρυμένο από πρώην στελέχη του φασιστικού καθεστώτος του Μπενίτο Μουσολίνι το 1946.
Το κόμμα των Αδελφών Ιταλίας παρέμεινε περιθωριοποιημένο για χρόνια με ποσοστά γύρω στο 3% επί επτά συναπτά έτη αλλά εκείνη σημείωσε διαδοχικές επιτυχίες: εξελέγη βουλευτής μόλις στα 29 χρόνια ηλικίας κι έγινε νεότερη αντιπρόεδρος Βουλής καθώς επίσης υπουργός στα 31της χρόνια – κάτι που αποτελεί ιστορικό προηγούμενο για τη χώρα.
Μια Αμφίσημη Σχέση
Ωστόσο, οι σχέσεις שלה με τον φασισμό παραμένουν περίπλοκες: αν κι έχει καταδικάσει τον φασισμό χαρακτηρίζοντας τους φυλετικούς νόμους του ’38 ως μία από τις χειρότερες στιγμές στην ιστορία μας δεν υιοθέτησε πλήρως μια ταυτότητα «αντιφασισμού».Παράλληλα δεν αποκηρύσσει τα σύμβολα ή τις κληρονομιές του MSI ενώ χρησιμοποιεί ακόμα τη χαρακτηριστική φωτιά στο λογότυπό τους υποστηρίζοντας ότι συμβολίζει μόνο την πορεία τους μετά το ’46.
Ο Ρεαλισμός στις Πολιτικές Επιλογές
Mεγάλη αλλαγή παρατηρείται στον τρόπο άσκησης εξουσίας: παρά τις προηγούμενες θέσεις υπέρ εξόδου από ευρώ προσαρμόστηκε στις οικονομικές ανάγκες προκειμένου να αξιοποιήσει ευρωπαϊκά κονδύλια ύψους περίπου $221 δισεκατομμυρίων.
Παράλληλα όμως οι οικονομικοί δείκτες δείχνουν ότι υπάρχει δρόμος μπροστά καθώς ανάπτυξη είναι περιορισμένη γύρω στο μισό % ενώ πολλοί νέοι μένουν εκτός εργασίας ή εκπαίδευσης.
Επιχειρεί σκληρή προσέγγιση απέναντι στους πρόσφυγες αλλά παράλληλα εγκρίνονται άδειες εισόδου εργατών ώστε ν’ ανταπεξέρχεται στις ανάγκες αγοράς εργασίας.
Οι επικριτές ωστόσο υποστηρίζουν πως αυτή “σταθερότητα” δε συνοδεύεται πάντα απ’ ουσιαστικές βελτιώσεις στην οικονομική κατάσταση των πολιτών.
Aνάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ & Εθνική Υπερηφάνεια
“Πρέπει όλοι μας ν’ αγωνιστούμε ώστε ν’ αποκτήσουμε ξανά εθνική υπερηφάνεια”, λέει συχνά.”
Στην προσπάθειά τής αυτή συνεργάζεται στενά μ’ άλλους ακροδεξιού τύπου όπως ο Ντόναλντ Τραμπ ωστόσο αντιμετώπισε δυσκολίες λόγω διαφορών στις θέσεις τους σχετικά μ’ οργανώσεις όπως NATO & EU.
Επιθυμία τής είναι μια ισχυρή Δύση όπου θα μπορεί ν’ εκπροσωπήσει καλύτερα τα συμφέροντά μας διεθνώς χωρίς υποχωρήσεις.
Συμπέρασμα
Με δεδομένα όλα αυτά φαίνεται πως βρίσκεται πλέον σε κομβικό σημείο όχι μόνο όσον αφορά τις εξελίξεις εντός χώρας αλλά κι ευρωπαϊκά ζητήματα γενικά .
Θα μπορέσουν τελικά αυτές οι αλλαγές ν’ οδηγήσουν προς μία νέα εποχή; Ή μήπως θα αποτελέσουν απλά προσαγωγή παλιών πρακτικών; Ο χρόνος θα δείξει!