Bad Bunny: Μια Γιορτή της Λατινικής Κουλτούρας
Απέναντι σε κάθε μορφή εχθρότητας, ο Bad Bunny αντέτεινε την αγάπη του. Αντί να υποκύψει στην πίεση για «ουδετερότητα», επέλεξε να δηλώσει την ταυτότητά του με περηφάνια. Όταν ο διεθνής σούπερσταρ ανακοίνωσε ότι «όλοι θα χορέψουν» κατά τη διάρκεια του halftime show του Super Bowl, το εννοούσε πραγματικά: δεν επρόκειτο απλά για ένα ακόμα μουσικό σόου, αλλά για μια συλλογική και αυθόρμητη γιορτή της καραϊβικής latino κουλτούρας μπροστά σε δισεκατομμύρια θεατές.
Όσοι έχουν ακούσει το βραβευμένο με Grammy άλμπουμ Debí Tirar Más Fotos, γνωρίζουν πόσο βαθιά είναι η σύνδεση του Bad Bunny με την πατρίδα του. Το καπέλο pava, οι πλαντανιές και οι πλαστικές καρέκλες που κοσμούν το εξώφυλλο δεν είναι απλές αισθητικές λεπτομέρειες· αποτελούν πολιτισμικούς κώδικες που μεταφέρουν ένα σαφές μήνυμα: αυτό είναι το Πουέρτο Ρίκο.
Αυτή τη σημαντική αφήγηση συμπύκνωσε σε μόλις 13 λεπτά στη σκηνή του Apple Music Super Bowl LX Halftime Show, μέσα από ένα setlist 14 κομματιών που συνδύασαν το παρόν με το παρελθόν. Δημοφιλή κομμάτια από το debí Tirar Más Fotos συνδυάστηκαν με κλασικές επιτυχίες όπως τα «Mónaco», «Party», «Safaera», «Yo Perreo Sola» και «Titi Me Preguntó».
Η εκτέλεση ξεκίνησε με το «Titi Me Preguntó», θέτοντας αμέσως τον τόνο της παράστασης. Το κοινό παρακολούθησε μια Casita γεμάτη διάσημες προσωπικότητες — ένα εμβληματικό σκηνικό από τη residency του — όπου εμφανίστηκαν ο Pedro Pascal, η Karol G, η Cardi B, η Young Miko και η Jessica Alba.Η marquesina -η μπροστινή πλευρά ενός σπιτιού στο Πουέρτο Ρίκο όπου διοργανώνονται reggaeton και latin trap πάρτι- μεταφέρθηκε αυτούσια στην τηλεοπτική οθόνη. Για πρώτη φορά στην ιστορία των Super Bowl shows, το Χόλιγουντ φιλοξενήθηκε σε μια αυθεντική boricua αυλή.
Μνήμη και Πολιτισμός
Καθώς προχωρούσε η παράσταση, τα σύμβολα πλήθαιναν γύρω μας. Η πιο συγκινητική στιγμή ήρθε όταν εμφανίστηκε απροσδόκητα ο Ricky Martin για να ερμηνεύσει το “Lo Que Le Pasó a Hawaii”, καθισμένος στις χαρακτηριστικές πλαστικές καρέκλες που βλέπουμε στο εξώφυλλο του δίσκου. Το τραγούδι αναφέρεται ευθέως στην πολιτισμική απογύμνωση και την αποικιοκρατία μιλώντας για τον τόπο μας όπως κάποτε μιλούσαν για τη Χαβάη: έναν τόπο που χάνει την ταυτότητά του στο όνομα της ανάπτυξης.
Aυτή δεν ήταν μόνο μια έκπληξη· ήταν επίσης μια υπενθύμιση ότι οι παραστάσεις μπορούν να λειτουργούν ως πολιτικά σχόλια – ακόμη κι αν αυτό προκαλεί αντιδράσεις.
Salsa: Μια Παγκόσμια Γλώσσα
Η lady Gaga προσέφερε τη δική της εκδοχή μέσω μιας αναπάντεχης salsa διασκευής στο “Die Wiht a Smile”, στέλνοντας έτσι μήνυμα ότι η salsa ανήκει σε όλους μας χωρίς περιορισμούς. Μετά τα Grammys είχε δηλώσει συγκινημένη πως “δεν χρειάζεται κανένα συμβουλευτικό λόγο – ξέρει ποιος είναι”. Η στιγμή όπου παρέδωσε ένα Grammy σε ένα παιδί από τον κόσμο λειτούργησε σαν καθρέφτης των δικών της εμπειριών – ενός παιδιού που κάποτε είχε όνειρα χωρίς να φαντάζεται ότι θα γίνει αυτή που βλέπει σήμερα στη μικρή οθόνη.
“Somos uno”: Ενωμένοι Στην Αμερικανική Σκηνή
Το φινάλε ήταν σαφές: είμαστε όλοι ενωμένοι ως μία κοινότητα. Καθώς ο Bad Bunny ανέφερε κάθε χώρα της αμερικανικής ηπείρου, έστειλε μήνυμα αγάπης και ενότητας στους θεατές.
Η αντίδραση τότε προέδρου Ντόναλντ Τραμπ χαρακτηρίζοντας την εμφάνιση ως “ένα από τα χειρότερα όλων των εποχών” επιβεβαίωσε γιατί αυτός ο halftime show είχε τόσο μεγάλη σημασία.
Για τους Λατίνους –και ειδικά εκείνους που μεγάλωσαν στις ΗΠΑ– αυτή ήταν μια ιστορική στιγμή καθώς συχνά τους στερούνται θέσης στα μεγάλα γεγονότα.
Έχουν μάθει να μιλάνε ισπανικά στο σπίτι αλλά αγγλικά έξω στον κόσμο· τους έχουν πει πολλές φορές πως πρέπει να γίνουν “λιγότερο Λατίνοι” ώστε να γίνουν αποδεκτοί.
Ο Bad Bunny αρνήθηκε αυτή τη νοοτροπία; Δεν προσαρμόστηκε ποτέ αλλά ανάγκασε τον κόσμο γύρω του να προσαρμοστεί στη δική του πραγματικότητα.
Puerco Rico & Ταυτότητα
Mε τις μαζικές απελάσεις από την ICE συνεχώς στον αέρα ως φόβος για την latino κοινότητα σήμερα,
η παρουσίατου Bad Bunny στη μεγαλύτερη σκηνή στον κόσμο λειτουργεί σαν καταφύγιο.
Το “No Me Quiero Ir De aquí” δεν ήταν μόνο τραγούδι αλλά δήλωση ύπαρξης.
Και πάντα αυτό υπήρξε το διακύβευμα γι’ αυτόν:
Πουέρτο Ρίκο, ταυτότητα και δικαιώματα : όχι ως αίτημα αλλά ως δεδομένο!