Οι πρόσφατες δηλώσεις του κυβερνητικού εκπροσώπου Π. Μαρινάκη σχετικά με τους ανέργους (επίδομα ανεργίας) και της ευρωβουλευτή της ΝΔ Ελεονώρας Μελέτη για τους κακοποιημένους από εργοδότες, έχουν προκαλέσει έντονη συζήτηση γύρω από το ενδεχόμενο ύπαρξης μιας κρυφής (αντεργατικής) ατζέντας στην κυβέρνηση.
Είναι αδιανόητο, σε προεκλογική περίοδο όπου οι εκλογές μπορεί να διεξαχθούν σε λιγότερους από 6 μήνες, οι εργαζόμενοι να συνεχίζουν να βιώνουν τη μνημονιακή μείωση κατά 31% στην αγοραστική τους δύναμη, παρά την υποτιθέμενη ανάπτυξη της οικονομίας. Τα κυβερνητικά στελέχη δείχνουν μια απαξιωτική στάση απέναντι στα πιο φτωχά και σκληρά εργαζόμενα τμήματα της κοινωνίας…
Αυτές οι συμπεριφορές που λείπουν ενσυναίσθησης προέρχονται από την αδυναμία των διευθυντικών στελεχών να πείσουν ή να επιβληθούν στους υπαλλήλους τους. Όταν δεν προσφέρονται ικανοποιητικές απολαβές,δεν υπάρχουν Συλλογικές Συμβάσεις και η επιμόρφωση καθώς και ο τεχνολογικός εξοπλισμός των επιχειρήσεων είναι ελλιπείς,τότε οι όροι εργασίας παραμένουν δυσμενείς. Έτσι ο μισθωτός μπορεί εύκολα να θεωρηθεί «ανυπάκουος», καθώς θα αναζητήσει «μια άλλη θέση σε γαλέρα…» χωρίς προοπτικές ή μισθολογική εξέλιξη.
Στην πραγματικότητα, στην Ελλάδα δεν έχει αναπτυχθεί η έννοια των συνεργασιών αλλά μόνο αυτή των διοικούντων/εργοδοτών και διοικούμενων/εργαζομένων…
Η εκτίμηση ότι υπάρχει μια «κρυφή ατζέντα» στη ΝΔ βασίζεται στις μέχρι τώρα πολιτικές αποφάσεις που έχουν ληφθεί.
- Εργασία έως 10 ώρες ημερησίως χωρίς υπερωρίες μέσω ατομικής σύμβασης (ρύθμιση του χρόνου εργασίας) με επιστροφή του επιπλέον χρόνου ως μειωμένο ωράριο κ.λπ.
- Απασχόληση κατά τη διάρκεια της 6ης ημέρας (Σάββατο), πάλι μέσω ατομικής σύμβασης μετά από πρόσκληση του εργοδότη/διευθυντή προσωπικού.
- Διατήρηση προσωπικού για έως και 13 ώρες καθημερινά στην εργασία, κάτι που μόνο αιτιολογημένα μπορεί να αρνηθεί ο εργαζόμενος.
- Δοκιμαστική περίοδος διάρκειας 12 μηνών κατά την οποία η απόλυση δεν συνοδεύεται από καμία αποζημίωση ενώ παρέχεται μόλις ένας μήνας αποζημίωσης για τον δεύτερο χρόνο εργασίας.
- Κατάργηση του δικαιώματος για συνεχόμενες 48 ώρες ανάπαυσης.
- Kρατείται το επίδομα ανεργίας στα 540 ευρώ, σαν να πρόκειται για ενίσχυση λόγω αναστολής εργασίας (534 ευρώ) κατά τη διάρκεια του lockdown (πανδημία).
Aυτό σημαίνει ότι ένας εργαζόμενος με οικογενειακές υποχρεώσεις ή δάνεια που λαμβάνει μισθό ύψους 1.500 ευρώ και απολύεται θα πρέπει να ζήσει μέχρι την εύρεση νέας απασχόλησης με μόλις το ένα τρίτο του εισοδήματός του (33%).
Η δήλωση του κ. Π. Μαρινάκη ότι το επίδομα ανεργίας πρέπει να περιοριστεί στους δύο μήνες δεν ήταν απλώς μια προσωπική αστοχία αλλά αντανακλά τις θέσεις της ΝΔ καθώς επίσης και άλλων δεξιών κομμάτων παγκοσμίως σχετικά με την πλήρη απομάκρυνση προστατευτικών μηχανισμών για τους εργαζόμενους (σ.σ., ακόμα κι όταν πρόκειται για ανταποδοτικές παροχές όπως το επίδομα ανεργίας), ώστε οι μισθωτοί να πιέζονται περισσότερο ώστε να βρουν οποιαδήποτε δουλειά διαθέσιμη.
Aνάλογες ήταν οι διατάξεις σχετικά με την εργασία συνταξιούχων χωρίς ποινές (παρακράτηση μέρους των αποδοχών τους από τον ΕΦΚΑ), προκειμένου ν’ αυξηθεί η προσφορά εργατικών χεριών στην αγορά εργασίας. Ωστόσο η αντιμεταναστευτική πολιτική εμποδίζει τις κυβερνήσεις υπό τον φόβο κομματικών διαρροών προς τα δεξιά κόμματα όπως αυτό του κ. Σαμαρά στο επόμενο βήμα: τη μαζική υποδοχή μεταναστών εργατών κυρίως από Ασία και Αφρική – κάτι που ήδη συμβαίνει μέσω χιλιάδων μετακινήσεων κυρίως στον αγροτικό τομέα αλλά και στον Τουρισμό.
Aκόμη κι η αντίδραση της κ. Μελέτη σχετικά με τις πιέσεις που δέχουν οι εργοδότες είναι σαφής ένδειξη πως υπάρχει έλλειψη «πολλών ανέργων έξω από τις πόρτες των επιχειρήσεων», γεγονός που θα μπορούσε ν’ ανοίξει πολλές ευκαιρίες εναλλαγής προσωπικού στους εργοδότες…