Η Πολυπλοκότητα της Διαχείρισης Κρίσεων
Η διαχείριση κρίσεων έχει εξελιχθεί σε ένα περίπλοκο ζήτημα, το οποίο δεν ακολουθεί πλέον τα παραδοσιακά πρότυπα που ίσχυαν από τη μεταπολίτευση μέχρι σήμερα. Το κύριο θέμα μας αφορά τις σχέσεις Ελλάδας και Τουρκίας, εστιάζοντας στην πιθανότητα δημιουργίας εντάσεων ή επεισοδίων. Πώς μπορούμε να διαχειριστούμε τέτοιες καταστάσεις; Μέσω της παρέμβασης των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία μετατρέπει μια πολιτικοστρατιωτική ένταση σε διπλωματική διαδικασία.
Σήμερα δεν υπάρχουν απλά τρίγωνα στις σχέσεις μας. Αντίθετα, έχουμε τραπέζια με πολλούς συμμετέχοντες. Εμείς οι ίδιοι προσθέτουμε νέους παίκτες στο παιχνίδι αυτό. Έχουμε δώσει ιδιαίτερη προσοχή στις σχέσεις μας με το Ισραήλ και χώρες του Κόλπου. Παράλληλα, παρακολουθούμε την ανανεωμένη φάση των σχέσεων ΗΠΑ-ΕΕ υπό την καθοδήγηση του προεδρικού γραφείου Τραμπ με τον δικό του μοναδικό τρόπο.
Είναι απαραίτητο να συμμετέχουμε σε όλα τα σχήματα και να σεβόμαστε τις εταιρικές μας σχέσεις ενώ παράλληλα πρέπει να είμαστε πλουραλιστικοί. Ωστόσο,το πιο σημαντικό είναι να μην χάσουμε τον έλεγχο των ελληνοτουρκικών σχέσεων — αυτός ο ρυθμός πρέπει να καθορίζεται από εμάς τους ίδιους και όχι από άλλους παράγοντες. Διαφορετικά,θα βρεθούμε μπροστά σε έναν δύσκολο δρόμο που είναι ήδη ορατός»,δήλωσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατά τη διάρκεια του συνεδρίου του Κύκλου Ιδεών.
Η Σύγχρονη Εικόνα των Ελληνοτουρκικών Σχέσεων
«Από το 2023 κι έπειτα εισερχόμαστε σε μια νέα εποχή για τις ελληνοτουρκικές σχέσεις», συνέχισε ο Βενιζέλος αναφερόμενος στη διακήρυξη της Αθήνας που σηματοδοτεί ήρεμα νερά καθώς επίσης στη μείωση παραβάσεων και παραβιάσεων μέσω αεροναυτικών μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης που αποδεικνύονται λειτουργικά.
Ωστόσο, αυτή η κατάσταση μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε νέα όξυνση λόγω νομοθετικών δηλώσεων που επιβαρύνουν την ατμόσφαιρα μεταξύ των δύο χωρών.Είναι αυτονόητο ότι η Ελλάδα θα πρέπει να προχωρήσει στην οριοθέτηση θαλασσίων ζωνών σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο και να αναλάβει πρωτοβουλίες για διάλογο μεταξύ των πολιτικών δυνάμεων της χώρας.
Μπορούμε άραγε να προωθήσουμε μια εξωτερική πολιτική χωρίς τη συναίνεση της ελληνικής κοινωνίας;,διερωτήθηκε ο Βενιζέλος προσθέτοντας ότι κάποιες κομματικές δυνάμεις ενδέχεται αυτήν την πολιτική να την εκλαμβάνουν ως εργαλείο εθνικολαϊκισμού — κάτι που υποβαθμίζει τον πραγματικό πατριωτισμό καθώς απαιτεί συγκεκριμένα αποτελέσματα για τη χώρα όσον αφορά την ιστορία της,την ασφάλεια αλλά και τη δύναμη στην οικονομία.
Ποιός έχει λοιπόν ευθύνη για τον διάλογο;, ρώτησε ξανά πριν καταλήξει: «Η κυβέρνηση» είναι εκείνη που πρέπει ν’ αναλάβει δράση ώστε οι συζητήσεις αυτές ν’ αποκτήσουν σοβαρότητα κι αμοιβαία κατανόηση ώστε τελικά ν’ επιτευχθεί μια εθνική συναίνεση απέναντι στους άγνωστους συσχετισμούς.» Απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό ζήτησε επίσης πρωτοβουλία επικοινωνίας «με τον Τούρκο πρόεδρο» για περαιτέρω εξέλιξη.